Na urodziny podarowałem ojcu używane BMW. Ale on przewrócił oczami: „Nie stać cię na nowe”.

Następnego ranka głos mojej matki złagodniał, jakbym nie słyszała go od czasu, gdy o szóstej spadłam z huśtawki na ganku i wybiłam sobie mleczaka. „Nic nie jadł” – powiedziała. „Jest upokorzony”.

„To w 80 procentach duma” – powiedziałam sucho, bo gdybym wpuściła całą wodę, zostałabym zalana.

„Nie bądź okrutny” – powiedziała.

„Nauczył mnie, że „  używany”  to brzydkie słowo” – powiedziałem. „Nauczyłem się, że oznacza ono „  wybrany  ”.

“Jarzębina.”

“Mama.”

Zapadła cisza, podczas której oboje usłyszeliśmy to samo: ciężar mężczyzny, którego oboje kochaliśmy, powoli opadał z naszych ramion, ponieważ nie chciałam dalej dźwigać jego obrazu.

Zmieniła taktykę. „Powiedział wszystkim, że kupił nowe BMW. Dlatego zaprosił tylu ludzi. Chciał je –  twój  samochód – przedstawić swoim inwestorom”.

Zamknąłem oczy na długą chwilę i zobaczyłem podjazd szeroki jak scena, łuk, niebieską farbę na moich dłoniach niczym atrament z pióra, którym nie zamierzałem pisać.

„Potrzebował więc mojego daru, żeby poprzeć swoją historię” – powiedziałem.

Nie odpowiedziała. Nie musiała.

„Rowan” – spróbowała jeszcze delikatniej – „ci mężczyźni… to nie tylko przyjaciele. Ma kłopoty. Przedłużył nam limit kredytowy i powiedział bankowi, że ma zabezpieczenie. Myślał, że może wymienić twój samochód na nowy, a nikt by nie chciał…”

„…zauważyłby” – dokończyłem. To słowo było solą w oku. Mój ojciec zawsze wierzył, że optyka może realizować czeki. Opowiedział historię, która była zbyt wielka, by go na to stać, i chciał użyć mojego łuku jako znaku.

„Proszę” – wyszeptała mama. „On sam cię nie zapyta”.

„Właśnie o to chodzi” – powiedziałem.

Rozłączyłem się, a cisza nie wydała mi się oskarżeniem. Poczułem w sobie tlen.

Część V – Bank, Klub, Kraj

Do obiadu historia taty już go przerosła. Kierownik banku  po raz pierwszy od dwudziestu lat  nazwał go „Frankiem”  zamiast  „Panem Hail”. Klub prowadził dochodzenie w sprawie niezapłaconego rachunku, który powinien zostać po cichu przesunięty na następny kwartał. Na czacie grupowym, który nazywał „zarządem  ”, nikt już nie zamieszczał emotikonów cygar pod swoimi zdjęciami.

O 14:00 jego inwestor – ten z uściskiem dłoni, który zawsze trwał o sekundę za długo – wysłał mu SMS-a:  „Doszły mnie słuchy. W porządku?”.  Tata odpowiedział, unosząc kciuk do góry. Jego duma była bardziej skłonna do przyjęcia emotikony niż prawdy.

Zadzwonił do mnie o 15:00. Na początku nie rozpoznałem jego tonu. To było milczenie człowieka, którego odrzucono i któremu skończyły się scenariusze.