Na weselu, na którym byłam, mój mąż spędził cały wieczór wpatrzony w swoją koleżankę z pracy, tańcząc i śmiejąc się, a mnie prawie nie zauważając.

Na weselu, na którym byliśmy, mój mąż spędził cały wieczór wpatrzony w swoją koleżankę z pracy, tańcząc i śmiejąc się, ledwo mnie zauważając. Kiedy ktoś zapytał, czy jest żonaty, odpowiedział nonszalancko: „Nie do końca. To się nie liczy, jeśli nie jest interesująca”. Śmiech wypełnił pokój. Stałam tam, zamrożona. Następnego ranka obudził się sam, a ja uświadomiłam sobie swoją wartość…

Obudził się sam. Strona łóżka, po której powinnam być, była zimna, a prześcieradło szczelnie otulone, jakbym nigdy nie istniała. Mrugał w porannej ciszy, rozglądając się po pokoju jak człowiek, który właśnie zorientował się, że nie ma założonej maski tlenowej, a ja uśmiechnęłam się delikatnie z kuchni, gdzie spakowałam już resztę moich rzeczy.

Jeszcze o tym nie wiedział, ale jego świat już się skończył. Historia. Kiedy poznałam Daniela, był urzekający. Patrzył na mnie, jakbym była jedyną osobą w pokoju, nawet gdy nic nie mówiłam. Pamiętał najdrobniejsze rzeczy, mój ulubiony długopis, tak jak ja nienawidziłam goździków. Myliłam uwagę z oddaniem.

Myliłam urok z charakterem. Zbudowałam z nim życie na tym błędzie. Życie, w którym zapomina się zauważyć drobne pęknięcia, które pojawiają się, bo jest się zbyt zajętym polerowaniem ramy obrazu. Ale pęknięcia mają to do siebie, że się powiększają. I pewnej nocy, na czyimś weselu, rozprysły się tak szeroko, że pochłonęły mnie w całości.

Odkrycie zdrady. To był prosty wieczór. Światła, brzęk kieliszków, parkiet przesiąknięty szampanem. Obiecał mi poprzedniego wieczoru, że nie może się doczekać, żeby mnie mocno przytulić i zatańczyć jak kiedyś. Ale gdy tylko weszliśmy, jego wzrok skupił się na niej. Jego koleżanka, blondynka, hałaśliwa, wirująca w srebrnej sukience, jakby była centrum każdej rewolucji.

Śmiał się razem z nią głośniej niż słyszałam od miesięcy. Jego dłoń swobodnie spoczywała na jej plecach. Stałam tam w bordowej sukience, zapomniana, podczas gdy jego świat zawęził się do niej. Wtedy ktoś zadał pytanie: „Daniel, jesteś żonaty, prawda?”. I bez wahania, nawet na mnie nie patrząc, zaśmiał się. Niezupełnie.