Nazywał ją żałosną służącą i odszedł do innej. Lecz gdy wrócił, spotkała go niespodzianka, której się nie spodziewał

Katarzyna zawsze słyszała te same słowa od babci i matki: W naszej rodzinie kobiety nigdy nie mają szczęścia w miłości. Prababka została wdową w wieku dwudziestu dwóch lat, babcia straciła męża w fabryce, a matka została sama z niemowlęciem, gdy Katarzyna nie miała nawet trzech lat. Nie wierzyła w przekleństwa, ale głęboko w sercu bała się, że jej miłość także skończy się cierpieniem. Mimo to marzyła o domu, mężu, dzieciach o zwykłym cieple rodziny.

Przyszłego męża, Darka, poznała w fabryce, gdzie pracowała jako pakowaczka. On był w innym dziale, ale jedli obiady w tej samej stołówce. Tak się zakochali. Wszystko potoczyło się szybko: kilka randek, oświadczyny, ślub. Darek wprowadził się do jej dwupokojowego mieszkania, które odziedziczyła po babci. Matka już nie żyła. Na początku było spokojnie: urodził się pierwszy syn, potem drugi. Katarzyna dawała z siebie wszystko: gotowała, prała, zajmowała się chłopcami. Mąż pracował, przynosił pieniądze, ale wracał do domu coraz rzadziej, a rozmowy stały się krótkie i zimne.

Gdy Darek zaczął przychodzić późno, zmęczony, z obcym perfumem na koszuli, zrozumiała. Nie pytała, bo bała się zostać sama z dwójką dzieci. Ale pewnego dnia wybuchła:

Pomyśl o chłopcach, proszę. Błagam cię.

Milczał. Tylko zimne spojrzenie. Żadnych wyjaśnień. Żadnych krzyków. Następnego dnia podała mu śniadanie, a on nawet nie tknął jedzenia.

Nadajesz się tylko do sprzątania, rzucił z odrazą.

Tydzień później wyszedł. Spakował walizki i zatrzasnął drzwi.

Nie zostawiaj nas, proszę!, krzyknęła za nim w korytarzu. Chłopcy potrzebują ojca!

Jesteś tylko nędzną służącą, powtórzył, wychodząc. Synowie słyszeli. Dwaj chłopcy, przytuleni na kanapie, nie rozumieli: co złego zrobili? Dlaczego tato ich zostawił?

Katarzyna nie dała się złamać. Żyła dla nich. Pracowała jako sprzątaczka, myła klatki schodowe, dźwigała wiadra, uczyła synów czytać i prała ręcznie, gdy zepsuła się pralka. Chłopcy dorastali szybko, pomagając. Zapomniała o sobie, o marzeniach. Ale los potrafi zaskoczyć.

Pewnego dnia w sklepie upuściła paczkę herbaty. Mężczyzna podniósł ją i uśmiechnął się:

Pomoże pani zanieść zakupy?