Nazywali mnie brzydką absolwentką i moja rodzina się mnie wyrzekła. Dziesięć lat później…

Nazywali mnie brzydką absolwentką liceum, a moja rodzina się mnie wyrzekła. Dziesięć lat później spotkałam ich na ślubie mojej siostry. Jej mąż zapytał: „Znasz ją?”. Odpowiedziałam: „Bardziej niż myślisz”. Nigdy nie zapomnę ich miny, kiedy zobaczyli mnie wchodzącą do sali weselnej na ślubie mojej młodszej siostry Sophie.

Minęło dziesięć lat, odkąd mnie wyrzucili. Dziesięć lat, odkąd moja rodzina uznała, że ​​nie zasługuję na to, by być częścią tego świata, ponieważ nie spełniam ich standardów piękna i sukcesu. Zaproszenie dotarło do mojego biura trzy tygodnie wcześniej. Elegancka koperta ze złotym napisem ogłaszała ślub Sophie Martin i Michela Fourniera, syna największego potentata rynku nieruchomości w mieście.

Ścisnęłam cienki papier między palcami, czując, jak przeszłość uderza mnie niczym fala chłodu po tak długim milczeniu. Dlaczego teraz? Po co zapraszają mnie do świętowania rodzinnego szczęścia, skoro oni sami zniszczyli moje? Przez całą młodość byłam czarną owcą w rodzinie. Podczas gdy Sophie była złotą księżniczką o idealnym uśmiechu, ja byłam dziewczyną z aparatem ortodontycznym, grubymi okularami i silnym trądzikiem.

„Lucie, powinnaś bardziej dbać o swój wygląd” – powtarzała mi nieustannie mama, jakby mój wygląd był kwestią osobistą, a nie wynikiem genetyki i nastoletnich hormonów. Mój ojciec, Édouard, odnoszący sukcesy biznesmen z obsesją na punkcie wyglądu, prawie się do mnie nie odzywał podczas rodzinnych obiadów.

Wszystko zmieniło się wieczorem mojego ukończenia studiów, kiedy przypadkiem podsłuchałem rozmowę ojca przez telefon z partnerem biznesowym. „Tak, moja córka Sophie jest klejnotem rodziny. Niestety, najstarsza… cóż, powiedzmy, że nie odziedziczyła odpowiednich genów. Nieatrakcyjna absolwentka nie świadczy najlepiej o naszej rodzinnej firmie”. Te słowa przeszyły moje serce niczym zatrute sztylety.