Nazywam się Marianne Kepler, mam 59 lat i jestem wdową, która od wielu lat dyskretnie wspiera finansowo moją córkę. W dniu moich urodzin, kiedy poprosiłam ją o pomoc w wizycie u lekarza, spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała: „Przestań poruszać temat pieniędzy. To denerwujące”. Uśmiechnęłam się tylko i odpowiedziałam: „W porządku”.

Nazywam się Marianne Kepler. Mam pięćdziesiąt dziewięć lat, jestem wdową, mieszkam w małym niebieskim domu przy cichej uliczce w Seattle, takiej, gdzie w każdy wtorek przed krawężnikiem stoją kosze na śmieci, a sąsiedzi machają do mnie zza parujących kubków z kawą. Przez lata poruszałam się w tym życiu jak muzyka w tle – zawsze grałam, rzadko zwracałam na siebie uwagę.

Przez tyle samo lat po cichu wspierałem moją córkę.

Czynsz, naprawa samochodu, przybory szkolne dla wnuków, nagłe wydatki w ostatniej chwili, które zawsze zdawały się pojawiać pod koniec miesiąca. Przelałam pieniądze z moich skromnych oszczędności, uporządkowałam rachunki, powtarzając sobie, że to tylko chwilowe. Tak właśnie robią matki, pomyślałam. Przyjmujemy szok, żeby nasze dzieci nie musiały.

Ta historia w końcu dobiegła końca w noc moich pięćdziesiątych dziewiątych urodzin.

ją się trochę zbyt bladzi, otoczona dwudziesto- i trzydziestolatkami w kamizelkach Patagonii i szytych na miarę marynarkach. Towarzyszem, który bez namysłu zwraca się do kobiet w moim wieku „pani”.

Haley siedzi naprzeciwko mnie w kremowej marynarce, z włosami spiętymi w gładki kucyk, za który pewnie zapłaciła niezłą kasę w salonie fryzjerskim w Bellevue. Pomiędzy kęsami makaronu z truflami przewija ekran telefonu, a blask rozświetla jej twarz jaśniej niż migocząca między nami świeca.

Rozmawia głównie z ekranem.

„Ten nowy klient jest ogromny” – mówi, machając kciukami. „Jeśli uda nam się osiągnąć sukces w tej współpracy, może w końcu uda mi się pozbyć mniejszych klientów. Praca z influencerami to teraz prawdziwy zarobek”.

Nie podnosi wzroku, żeby sprawdzić, czy rozumiem.