„Nie karmimy dodatkowych” – powiedziała moja siostra, podsuwając szklankę wody mojemu synowi, podczas gdy jej dzieci jadły homary. Mama dodała: „Powinieneś znać swoje miejsce”. Uśmiechnąłem się tylko i powiedziałem: „Zanotowałem”. Kiedy przyszedł szef kuchni…

„Założyłeś, że zapłacę? W tej samej restauracji, w której powiedziałeś: »Nie karmimy statystów«?”

„Amanda, proszę…”

Wstałem ponownie. „Tyler, weź swoje jedzenie. Przechodzimy do innego stolika. Ashley, proszę, przygotuj osobny stolik dla dwóch osób w tylnym pokoju. I przynieś rachunek za ten stolik”.

„Czekaj!” Claire też wstała. „Nie możesz nam zostawić banknotu na 400 dolarów!”

„Patrzcie na mnie. Przyprowadziłeś rodzinę, żeby świętować urodziny córek. Dałeś jasno do zrozumienia, kto się liczy, a kto nie. Zjadłeś posiłek z okazji urodzin. Teraz możesz za niego zapłacić”.

„Nie mam teraz takich pieniędzy!”

„W takim razie może powinieneś był zachować więcej rozwagi, zanim złożyłeś zamówienie.”

W prywatnej jadalni Tyler w końcu zjadł. „Mamo” – powiedział – „dlaczego ciocia Claire nazwała mnie statystą?”

„Bo niektórzy mierzą swoją wartość pieniędzmi i statusem” – powiedziałem. „Myliła się. Jesteś ważny, bo jesteś sobą . Miły, mądry, porządny”.

„To jest naprawdę pyszne” – powiedział, biorąc kęs homara.

„Dobrze. Jedz, ile chcesz.”

Później weszła Ashley. „Prosili, żebym ci powiedziała, że ​​wyszli. Rachunek został opłacony. Chcieli, żebym przeprosiła”.

„Powiedzieli ci to, czy mam ci to przekazać?”

„Powiedzieli mi to, proszę pani. Poprosili, żebym to przekazał.”

Po odejściu Ashley Tyler zapytał: „Czy teraz będą cię nienawidzić?”

„Może przez jakiś czas. Ale Tyler, musisz zrozumieć: nigdy nie jesteś statystą. Nie w niczyjej historii. Jesteś głównym bohaterem swojej własnej. I każdy, kto traktuje cię gorzej, nie zasługuje na to, żeby w niej być. Nawet rodzina. Zwłaszcza rodzina. Bo rodzina powinna wiedzieć lepiej”.