Nie mogłam sobie pozwolić na suknię od projektanta, więc znalazłam olśniewającą suknię ślubną w stylu vintage w sklepie z używaną odzieżą. Moi bogaci teściowie nie byli zachwyceni. Gdy szłam do ołtarza, wśród gości wybuchły szepty i chichoty na temat mojej „taniej” sukni. W połowie ceremonii ciszę przerwał szmer odsunięcia krzesła. Teściowa wstała i spojrzała mi prosto w oczy. „Mam coś do powiedzenia” – oznajmiła. Serce mi zamarło, przygotowałam się na upokorzenie – ale słowa, które po tym nastąpiły, zszokowały wszystkich obecnych.

Kaplica zamarła. Nawet ksiądz się zachwiał. Żołądek mi się ścisnął, strach mnie ogarnął. To było to – upokorzenie, na które się przygotowałam. Miało mnie rozerwać na strzępy na oczach wszystkich w dniu mojego ślubu.

Mocniej ścisnęłam dłonie Michaela, bezgłośnie błagając go o siłę. Caroline wzięła głęboki oddech, nie odwracając wzroku.

A potem, z taką konsekwencją, że wszyscy byli oszołomieni, powiedziała słowa, których nikt – łącznie ze mną – nigdy by się nie spodziewał.

Głos Caroline bez trudu niósł się po kaplicy. „Wiem, co wielu z was myśli o tej sukience” – zaczęła. Kilka osób poruszyło się niezręcznie, przyłapanych na plotkowaniu. „Szepczecie, że to nie jest nowa, nie jest to designerska kreacja i nie nadaje się na taki ślub”.

Jej wzrok powędrował po pokoju, na chwilę zatrzymując się na kobiecie w sukni wysadzanej diamentami, która szybko odwróciła wzrok. Caroline zamilkła i zacisnęła usta, jakby zmagała się z czymś poważniejszym. Potem odwróciła się do mnie.

„Żadna z was nie wie” – powiedziała powoli – „że ta sukienka kiedyś należała do mnie”.