„Nie zabiorę cię tam. Będą tam porządni ludzie, nie na twoim poziomie” – oznajmił mój mąż, nieświadomy, że to ja jestem właścicielką firmy, w której pracuje.

Lustro w sypialni odbijało znajomą scenę: poprawiałam plisy skromnej szarej sukienki, którą kupiłam trzy lata temu w zwykłym sklepie. Dmitrij był w pobliżu, poprawiając spinki do mankietów swojej śnieżnobiałej koszuli – włoskiej, co niezmordowanie podkreślał przy każdej okazji.

„Jesteś gotowy?” zapytał, nie patrząc na mnie, jednocześnie zajęty wycieraniem nieistniejącego kurzu ze swojego garnituru.

„Tak, możemy iść” – odpowiedziałam, sprawdzając po raz ostatni, czy moje włosy są starannie uczesane.

W końcu odwrócił się do mnie i dostrzegłam w jego oczach znajomy wyraz lekkiego rozczarowania. Dmitrij zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów w milczeniu, zatrzymując się na sukience.

„Nie masz niczego bardziej przyzwoitego?” – zapytał tonem zabarwionym zwykłą dla niego wyższością.

Słyszałem te słowa przed każdym firmowym wydarzeniem. Za każdym razem piekły jak ukłucie; nie śmiertelne, ale nieprzyjemne. Nauczyłem się nie okazywać, jak bardzo bolą. Nauczyłem się uśmiechać i wzruszać ramionami.

„Ta sukienka pasuje na mnie idealnie” – powiedziałam spokojnie.

Dmitrij westchnął, jakbym znów go zawiodła.

Dobra, chodźmy. Tylko postaraj się nie zwracać na siebie za bardzo uwagi, okej?