„Nie zepsujesz tych wakacji” – warknął mój tata, gdy chwyciłem się za bok, czując przeszywający ból.

Alice świadczyła o prawdzie, której była świadkiem, ale której do tej pory w pełni nie rozumiała. Jej słowa przebiły się przez zasłonę niedowierzania, która spowijała naszą rodzinę od czasu gorzkiego rozstania moich rodziców. Była jedynym promykiem światła pośród burzy zaprzeczeń i oskarżeń, a jej głos stał się katalizatorem zmian.

Błysk czerwonych i niebieskich świateł rozświetlił ściany, gdy karetka podjechała na nasze świąteczne spotkanie. Ratownicy medyczni wbiegli do środka, z twarzami pełnymi skupienia i pośpiechu, oceniając mój stan. Alice kurczowo trzymała mnie za bok, ściskając moją drobną dłonią, jakby sam jej dotyk mógł mnie unieruchomić. Jej odwaga i niewinność jaśniały jasno w tej krytycznej godzinie, przecinając chaos niczym latarnia morska prowadząca zaginiony statek do brzegu.