Nigdy nie zapomnę tej chwili na moim baby shower, kiedy byłam w ósmym miesiącu ciąży. Mój mąż przekazał mojej matce 10 tysięcy dolarów oszczędności z porodu. Kiedy próbowałam go powstrzymać, krzyknął: „Jak śmiesz mnie powstrzymywać?”. Wtedy moja okrutna teściowa uderzyła mnie w ciążowy brzuch tak mocno, że wpadłam do basenu. Kiedy tonęłam z moim nienarodzonym dzieckiem, mój mąż stał tam i się śmiał. Nagle, gdy spojrzałam na swój brzuch, zamarłam z szoku.

Nigdy nie zapomnę pierwszego oddechu, który wzięłam, gdy woda mnie puściła. Był rwący, rozdzierający, dźwięk wydobywał się gdzieś spod żeber, jakby moje ciało właśnie decydowało, czy chce żyć. Woda mnie pochłonęła. Światła basenu rozmazały się w drżące monety. Nade mną unosiły się twarze – niektóre zszokowane, inne zamarłe. Pięść mojej teściowej trafiła w mój ośmiomiesięczny brzuch, a ja przewróciłam się do tyłu, w siną dal. A mój mąż – Morgan – się roześmiał. Ten śmiech żyje ze mną jak duch.

Ale historie nigdy nie zaczynają się na dnie basenu. Zaczynają się od cichych dźwięków: zamykania szuflady, stuknięcia łyżeczki o kubek, odgłosu deszczu uderzającego palcem o szybę i mówiącego „zostań”. Moja historia zaczęła się od domu w Seattle, mieście, które skrywa tajemnice pod chmurami.

Mam na imię Andrea. Miałam dwadzieścia dziewięć lat, kiedy po ślubie wprowadziłam się do domu Fischerów – rodzinnego domu Morgan. Na naszym osiedlu klony splatały się jak spiskowcy. Listonosz znał każdego psa. Późnym popołudniem światło przesuwało się po podłogach bladymi wstęgami. Ludzie, którzy nas odwiedzali, mówili: „To miejsce emanuje spokojem”. I mieli rację. Spokój to tylko pozory; bezpieczeństwo to prawda. Dom miał to pierwsze i nic z drugiego.

Dennis, mój teść, należał do tych, którzy naprawiają piski, zanim się je zauważy. Potrafił naprawić wszystko, z wyjątkiem kobiet, które kochał. Norma – moja teściowa – poruszała się po pokojach, jakby powietrze należało do niej. Rzadko podnosiła głos; nie musiała. Jej zdania były jak wypolerowane kamienie – gładkie, ciężkie i stworzone do tego, by zatonąć. Jenna, młodsza siostra Morgana, wcześnie nauczyła się tego tonu i nosiła go jak szminkę.

Pierwszego ranka po przeprowadzce zeszłam do kuchni w koszulce i z uśmiechem, jaki masz, gdy przyszłość jest wciąż ciepłym zwierzęciem śpiącym w twoich dłoniach. Norma mieszała czarną kawę. Jej wzrok powędrował na mój brzuch – wtedy ledwo zaokrąglony – i z powrotem na moją twarz.

„Dobra żona” – mówiła – „poznaje dom, zanim on pozna ją”.