Nikt nie przyszedł na mój ślub, moja rodzina była na przyjęciu zaręczynowym mojej siostry. Ale kiedy wychodziłam z sali, ktoś poklepał mnie po ramieniu i wręczył pudełko, które zmieniło wszystko.

Lampki nad pustą salą przyjęć migotały, jakby próbowały się śmiać. Brzęczały, mrugały, a potem zgasły, rzucając zimny blask na rzędy nietkniętych krzeseł i talerzy ułożonych z precyzją dla gości, którzy nigdy nie przybyli. Srebrny nóż do ciasta leżał obok białego tortu, którego nikt nie chciał pokroić. DJ poruszył się za swoim stolikiem, odchrząknął i spojrzał wszędzie, tylko nie na mnie.

Stanęłam na środku pokoju w białej sukni, tej, która pasowała jak ulał. Ściskałam bukiet, aż łodygi ugięły się pod moimi palcami, a zielone smugi rozlały się po dłoniach. Tusz do rzęs spływał mi po twarzy, a ja go nie wycierałam; czułam, że wycieranie byłoby równoznaczne z przyznaniem się, że oczekuję na czyjąś obecność. Amanda, moja najlepsza przyjaciółka – jedyna osoba, która się pojawiła – dotknęła mojego łokcia.

„Nikt nie idzie” – wyszeptała. Słowa były ciche i ostrożne, jakby mogła je wypowiedzieć bez ryzyka ich złamania.

Wymusiłam śmiech, który załamał się w środku. „Mama powiedziała, że ​​nie może być w dwóch miejscach naraz. Wybrała przyjęcie zaręczynowe Clare”.

Amanda spojrzała w sufit. „Dokonała wyboru kilka tygodni temu, Em.”

Tak. Clare, moja młodsza siostra, ogłosiła swoje zaręczyny siedem dni przed moim ślubem niczym magik robiący głośniejszą sztuczkę. Moi rodzice nie prosili mnie o zmianę daty. Po prostu powiedzieli mi – powiedzieli, nie poprosili – że rodzina będzie w hotelu Monarch na dwudziestym piętrze, w kryształowym świetle i fontannach z szampanem, świętując przyjście mojej siostry i jej narzeczonego. Mówiłam sobie, że to w porządku. Kłamałam.

DJ ściszył ścieżkę instrumentalną, która wypełniała pustkę. „Mam się spakować?” – zapytał cichym głosem, z podciągniętą brodą, jakby zwracał się do złej pogody.

„Tak” – powiedziałem. „Proszę bardzo.”

Dłoń Amandy wślizgnęła się w moją. „Nie zasługujesz na to, Emily”.