Noc poślubna: Moja bratowa uparła się, żeby spać między nami… i to, co odkryłam o drugiej w nocy, pozostawiło mnie bez słowa.

Kilka tygodni później zniknęła. Niektórzy mówili, że pojechała na północ. Inni szeptali, że widziano ją modlącą się w kościele w Oaxaca, z twarzą ukrytą pod czarnym welonem. Doña Rosa nigdy więcej nie wypowiedziała jej imienia. Spaliła prześcieradła, wymieniła zamki i pobłogosławiła cały dom.

Wkrótce potem opuściłem Guadalajarę i przysiągłem sobie, że nigdy nie wrócę. Ale czas i poczucie winy zawsze wracają.

Wczoraj wieczorem, po dwóch dekadach, znów wszedłem do domu Rosasów. Te same gliniane ściany, te same koronkowe firanki, ten sam surowy portret ojca Luisa obserwującego go z salonu.

Na górze, w tym pokoju, wszystko pachniało kurzem, rozkładem i czymś jeszcze, czego nie potrafiłem nazwać. Usiadłem na łóżku, dokładnie tam, gdzie leżałem tamtej nocy. Drewno zaskrzypiało i przez chwilę zdawało mi się, że usłyszałem ciche westchnienie.

Potem to zobaczyłem.

Stara poduszka starannie złożona na stoliku nocnym. Ta sama wyblakła, kwiecista poszewka. A w rogu pojedyncze pasmo długich, ciemnych włosów.

Poczułem mrowienie na skórze. Nikogo więcej nie było w domu. Mimo to temperatura spadła, zegar wybił drugą, a przez pokój przeszedł podmuch wiatru.

„Luis…” wyszeptałam.

Odpowiedziała tylko cisza. Potem szelest prześcieradeł. Oddech.

I głos.

„Nie powinnaś wracać, Lucia.”

Odwróciłem się.

Mariana stała tam, blada, z zapadniętymi oczami, ubrana w tę samą bordową koszulę nocną.

Uśmiechnęła się.

„Teraz to już koniec” – powiedziała cicho. „Wreszcie znowu we troje”.

Świeca zgasła.
Zegar stanął.
A ostatnią rzeczą, jaką pamiętam, był lodowaty dotyk jej dłoni –
i dźwięk trzech oddechów, poruszających się w idealnym harmonii.