Nowa żona milionera zapomniała o córce zamkniętej w samochodzie, dopóki pokojówka nie zrobiła czegoś niewiarygodnego

Elena emita na rezydencję drżącą, zakrwawioną dłonią. „Claudia… ona została przyjęta.

Przez sekundę Daniel nie może się ruszyć. Słowa uderzeniowe idź jak błyskawica. Jego żona nie zapomniała. weszłała tam Sophie celowo.

„Ruszaj się!” – ryknął. Wyrwał kamień z ręki Eleny i zamachnął się nim z całej siły. Trzask! Szyba pękła. Znów – trzask! Odłamki spadły. Jeszcze jedno uderzenie – i szkło się rozprysło.

Daniel sięgnął do środka i szarpnął zamek. Wyciągnął Sophie, przyciskając jej bezwładne ciało do swoich piersi.

„Tatuś jest tutaj” – wyszeptał, a łzy spływały do ​​twarzy, gdy namiętnie całowały jej dotykowe włosy. „Jesteś już bezpieczny, mój aniołku”.

Sophie poruszyła się słabo, jej maleńkie paluszki kurczowo trzymały się jego koszuli. „Zostawiła mnie tam, tato. Nie poruszyć…”

Pierś Daniela ścisnęła się z wściekłości. trzymane na Elenę, ostrze i drżącą, z rozciętymi dłoniami przyciśniętymi do fartucha.

„Jesteście pewni, że klucze?” Jego głos był niski, szkodliwy.

Elena przeskoczyła głowę przez łzy. „Tak, proszę pana. prosto na nią. Nie obchodziło jej to”.

Następnie drzwi wejściowe spadły i spadły.

Wyłoniła się Claudia, elegancka w jedwabiu, z okularami ochronnymi na czubku głowy, spokojna jak zawsze. Zatrzymane na szczycie, płaskie na potłuczone szkło, krwawiące dłonie Eleny i Daniela ściskającego Sophie. Jej usta wygięły się w uśmiechu.

„Co to za hałas?” odpowiedź lekko.

Wściekłość Daniela sięgnęła zenitu. „Zostawiłeś ją zamkniętą w pomieszczeniu?!”. Jego głos wstrząsnął podjazdem.

Claudia przepłynęłaa prąd, niewzruszona. „Nie dramatyzuj. Chyba zapomniałem”.

„Zapomniałeś?” Głos Eleny załamał się, ochrypły z niedowierzania. „Patrzyłeś prosto na nią!”

Claudia wystąpiła krzywo. „A co możesz wiedzieć? Jesteś tylko pomocą”.

Uścisk Daniela na Sophie zacieśnił się. Zacisnął szczękę, aż rozbolały go zęby. „Claudio…” Jego głos niski, drżący z wściekłości. „Bądź bardzo ostrożna”.

Ale Claudia tylko wzniosła się, i została wskazana na horyzoncie, jakby scena przed nią nic nie znaczyła.

A Daniel wiedział, że to dopiero początek.