Nowy chłopak mojej siostry naśmiewał się ze mnie przez całą kolację – wszyscy uważali to za zabawne. Mama pochyliła się i powiedziała: „Przynosisz wstyd rodzinie”. Więc milczałam… aż zaczął się przechwalać swoją pracą. Wtedy wyjęłam telefon, wykonałam jeden telefon – i wszyscy przy stole przestali się uśmiechać.

Zawstydzenie rodziny.
Słyszałem to zdanie przez całe dzieciństwo. To była jej ulubiona broń.

Ale dziś wieczorem trzymałam język za zębami. Pozwoliłam im się śmiać. Pozwoliłam Tylerowi – chłopakowi mojej siostry od dwóch miesięcy – zachowywać się, jakby brał udział w przesłuchaniu do nocnego programu komediowego. Siedziałam z opuszczoną głową, wpatrując się w talerz, udając, że nic mnie nie rusza.

Nie byłem.

Restauracja była modnym, słabo oświetlonym lokalem w Scottsdale – wyborem mojej siostry Emily. Tyler przyszedł w marynarce o dwa rozmiary za małej, z włosami zaczesanymi do tyłu i nałożonymi taką ilością żelu, że wystarczyłoby na uszczelnienie okna. W chwili, gdy uścisnął mi dłoń, skomentował, jaki „miękki” jest mój uścisk. Pierwszy cios.

Nie znał mnie, a mimo to naciskał. Naśmiewał się z mojej pracy w IT. Z moich ubrań. Z mojego milczenia. Z mojego „braku ambicji”. I za każdym razem Emily chichotała, mama uśmiechała się sztywno, a tata próbował rozładować napięcie, zmieniając temat.

Ale Tyler zawsze do mnie wracał, jakbym była wieczorną rozrywką.

Potem nadszedł moment, który wszystko zmienił.