O 6 rano krzyki teściowej wstrząsnęły całym budynkiem. „Zmieniłaś zamki w naszym mieszkaniu?!”. Mój mąż wpadł do środka, czerwony na twarzy. „Zwariowałaś?!”. Zachowałam całkowity spokój. Bez krzyków. Bez wyjaśnień. Po prostu dałam mu białą kopertę. Rozerwał ją, przeczytał pierwszą linijkę… i natychmiast zamilkł, a jego usta drżały…

O 6 rano krzyki teściowej wstrząsnęły całym budynkiem. „Zmieniłaś zamki w naszym mieszkaniu?!”. Mój mąż wpadł do środka, czerwony na twarzy. „Zwariowałaś?!”. Zachowałam całkowity spokój. Bez krzyków. Bez wyjaśnień. Po prostu dałam mu białą kopertę. Rozerwał ją, przeczytał pierwszą linijkę… i natychmiast zamilkł, a jego usta drżały…

O szóstej rano cały budynek gwałtownie się obudził, słysząc piskliwy głos Margaret, rozbrzmiewający w korytarzu. „Zmieniłaś zamki w naszym mieszkaniu?!”. krzyknęła, waląc w drzwi, jakby chciała je wyważyć. Mój mąż, Daniel, wpadł do środka kilka sekund później, z twarzą płonącą czerwienią i szczęką zaciśniętą tak mocno, że mięsień drgnął mu przy skroni. „Emily, co się, do cholery, dzieje? Zwariowałaś?!”.

Ale nie odkrzyknęłam. Nawet nie podniosłam głosu. Zamiast tego siedziałam dalej na skraju kanapy, już ubrana do pracy, z kubkiem zimnej kawy obok. Sięgnęłam po białą kopertę, którą starannie położyłam na stoliku kawowym godzinę wcześniej.

„Proszę” – powiedziałem, podając mu ją bez emocji.

Daniel chwycił ją, jednym gwałtownym pociągnięciem rozrywając klapkę. Jego wzrok przesunął się po pierwszej linijce – i zamarł. Ramiona mu opadły, twarz pobladła, a usta zaczęły drżeć.

Margaret przepchnęła się obok niego do mieszkania, gotowa rzucić kolejną falę oskarżeń, ale zatrzymała się, widząc minę Daniela. „O co chodzi? Co ci dała?” – zapytała, wyciągając szyję, żeby zobaczyć.

Daniel nie mógł mówić. Trzymał papier tak, jakby ważył pięćdziesiąt funtów.

„Zamknęłaś nas przed domem!” – kontynuowała Margaret. „To nielegalne! Nieodpowiedzialne! Ins—”

„To… to zawiadomienie” – wyszeptał w końcu Daniel. „Zawiadomienie od zarządu budynku”. Głos mu się załamał. „Piszą, że otrzymali wiele skarg… na to, że tu mieszkasz… mimo że nie jesteś w umowie najmu”.

Margaret zamrugała oszołomiona. „Co? Skargi od kogo?”

Daniel przełknął ślinę. „Od sąsiadów. O hałasie. O… no… wszystkim.”