O północy jej mąż zadzwonił do teścia, żeby „dać jej nauczkę” — ale piętnaście minut później mężczyzna przybył, trzymając coś, co go zamroziło

Piętnaście minut później warkot starej ciężarówki rozbrzmiał w cichej nocy.
Álvaro poprawił koszulę, dumny i pewny swojej kontroli, i otworzył drzwi wejściowe.

Uśmiech natychmiast zniknął.

W deszczu stał Don Ramiro Ramírez – przemoczony, spokojny i opanowany. W jego oczach nie było gniewu, tylko niepokojący spokój.
Wszedł do środka, położył plastikową teczkę na stole w jadalni i spojrzał na córkę, zwiniętą w kłębek obok kanapy.

„Oto rozwód” – powiedział stanowczo. „Brakuje tylko podpisu Camili. Mój, jako jej ojca, już tam jest”.

Álvaro zamarł.
„Co… co mówisz, Don Ramiro?”

Starszy mężczyzna podszedł bliżej — jego ton głosu nie był podniesiony, lecz jego obecność wypełniła całe pomieszczenie.

„Mówię, że nie jesteś mężczyzną, którym obiecałeś być. Prosiłeś mnie, żebym nauczył moją córkę, jak się zachowywać… ale to ty musisz się nauczyć – jak być mężem, jak być mężczyzną”.

Lekko pochylił się do przodu, jego wzrok był nieruchomy.
„Nie wychowałem córki tak, żeby liczyła monety, zanim zacznie pomagać matce, ani żeby prosiła o pozwolenie na bycie miłą. Możesz mieć pieniądze, Álvaro… ale brakuje ci szacunku”.

Wybór

Cisza gęstniała. Jedynie tykający zegar i deszcz uderzający o szyby przerywały ciszę.

Głos Álvara złagodniał, teraz w jego głosie słychać było desperację.
„Chciałem tylko, żeby mnie szanowała, Don Ramiro, nie miałem na myśli…”

„Szacunek?” – przerwał cicho starszy mężczyzna. „Szacunku się nie żąda. Trzeba na niego zapracować. A ty go straciłeś tego dnia, kiedy doprowadziłeś ją do płaczu z powodu miłości do własnej matki”.

Odwrócił się do córki, jego wyraz twarzy stał się teraz delikatny.
„Camila, to twój wybór. Jeśli wierzysz, że on może się zmienić, zostań. Ale jeśli masz dość łez… Będę czekał na zewnątrz. Nie musisz mieszkać tam, gdzie nikt cię nie docenia”.

Camila spuściła głowę. Łzy spływały po policzkach, zaciemniając marmurową podłogę.
Spojrzała na Álvara – mężczyznę, który kiedyś obiecał ją chronić – i zobaczyła tylko obcego.