Obie byłyśmy w ciąży z moim mężem. Teściowa powiedziała: „Kto urodzi syna, niech zostanie”. Natychmiast się z nim rozwiodłam, nie zastanawiając się. Po siedmiu miesiącach cała rodzina mojego męża była świadkiem szokującego incydentu.

Dom Dela Cruz, który wcześniej wypełniał się dumą i śmiechem, nagle ucichł.

Marco, niemal oszalał ze wstydu.

Moją teściową, Aling Corazon, kobietę, która powiedziała mi, że „ktokolwiek urodzi chłopca, zostanie przy mnie”, zabrano do szpitala w szoku.

Clarissa z kolei opuściła Manilę, zabierając ze sobą swoje bezdomne i pozbawione ojca dziecko.

Kiedy to wszystko usłyszałem, nie byłem zadowolony.

W moim sercu nie było żadnego świętowania — tylko spokój.

Prawda jest taka, że ​​nie muszę wygrać.

Ważne jest to, że los pokazał, że dobroć, nawet cicha, zawsze powraca.

Pewnego popołudnia, gdy układałam moją córkę Alyssę do snu, spojrzałam w górę na niebo, które przybierało barwę pomarańczową.

Pogłaskałem jej miękki policzek i szepnąłem:

„Córko, nie mogę dać ci pełnej rodziny, ale obiecuję ci – będziesz miała życie pełne spokoju, w którym żadna kobieta ani żaden mężczyzna nie będzie lepszy, w którym będziesz kochana za to, jaka jesteś”.

W powietrzu panowała cisza, jakbym szeptał razem z nią.

Uśmiechnęłam się i otarłam łzy z oczu.

Po raz pierwszy łzy te nie były spowodowane bólem — ale tym, że w końcu odnalazłam prawdziwą wolność