Obudziłam się w szpitalnym pokoju i słyszałam, jak moje dzieci na korytarzu wyceniają moje życie, a potem wspomniały o domu na plaży, jakby już należał do nich.

Usłyszałem je, zanim je zobaczyłem – ich głosy dobiegały przez lekko uchylone drzwi sali szpitalnej. Trójka moich dzieci tłoczyła się na korytarzu, szepcząc o moich rzeczach, jakbym już nie żył.

„Dom na plaży powinien przynieść na tym rynku co najmniej dwa miliony” – powiedział Daniel, zawsze kalkulujący, zawsze precyzyjny. Mój najstarszy syn – doradca finansowy, który oceniał życie w portfelach i marżach zysku.

„A co z biżuterią mamy?” – wtrąciła Vanessa. „Ten szafirowy komplet, który tata dał jej na trzydziestą rocznicę ślubu, musi być coś wart”.

Moja córka, która kiedyś miała tak wrażliwe serce, dopóki ambicja go nie stwardniała.

„Skontaktowałem się już z nabywcą kolekcji dzieł sztuki” – dodał Robert, mój najmłodszy syn, zawsze podążający za przykładem rodzeństwa. „Powinniśmy działać szybko, zanim rynek się zmieni”.

Moje powieki były ciężkie od kamieni, ale jakoś udało mi się je otworzyć. Sterylny sufit szpitalnej sali nabrał ostrości, a zaraz za nim jednostajne pikanie monitorów, które najwyraźniej były moimi jedynymi wiernymi towarzyszami w ostatnich dniach. Ile to trwało? Dni? Tygodni?

Ostatnią rzeczą, jaką pamiętam, było sięgnięcie po okulary do czytania, nagły, miażdżący ucisk w piersi, świat przechylający się na bok – a potem ciemność. Teraz leżałam nieruchomo, z płytkim oddechem, podczas gdy moje dzieci dzieliły moje życie, podczas gdy maszyny potwierdzały, że wciąż je mam.

„A co z jej rzeczami osobistymi?” – znowu Vanessa. „Albumy ze zdjęciami, listy taty…”

„Schowek” – odparł Daniel lekceważąco. „Możemy go później przejrzeć albo po prostu wyrzucić. Nikt nie chce tych sentymentalnych śmieci”.

Sentymentalne śmieci.