Odkryłam, że mój mąż ma kochankę, która jest w ciąży. Chciałam się zemścić, ale widząc, jak z radością zabiera ją na badania prenatalne, nie mogłam się do tego zmusić. Ale kiedy kochanka w końcu urodziła… to, co się stało, kompletnie go zszokowało.

Kiedy Emma dotarła do szpitala, nie została zaproszona.
Wiedziała to, odkąd podsłuchała, jak David szepcze do telefonu, mówiąc matce, że jest „na zebraniu terenowym”. Jednak cierpliwość Emmy się skończyła.

Tygodnie milczenia, noce samotności i upokorzenie związane z dzieleniem męża z kochanką paliły ją w żyłach. Musiała to zobaczyć – potrzebowała tej rzeczywistości, by stłumić ostatnią iskrę nadziei, że może jednak do niej wróci.

Włożyła dżinsy, sweter, włosy związane z tyłu – i pojechała do szpitala Mercy General, ściskając kierownicę tak mocno, że aż zbielały jej kostki. Na oddziale położniczym podążyła za śmiechem, śmiechem Rachel, który rozlewał się na korytarz niczym najokrutniejsze zaproszenie.

Przez uchylone drzwi Emma zobaczyła Rachel leżącą w łóżku, wyczerpaną, ale promienną, z ciemnymi włosami przyklejonymi do czoła. Pielęgniarka podała jej noworodka owiniętego w niebieski kocyk. I oto był David – promienny, ze łzami w oczach, tulący dziecko, jakby czekał na tę chwilę całe życie.

Widok ten ścisnął Emmę za serce.

To był mąż, którego pamiętała, mężczyzna, który kiedyś nie kładł się z nią spać, marząc o rodzinnych podróżach, funduszach na studia i imionach dla dzieci, których nigdy nie mogli używać. Tyle że teraz żył tymi marzeniami z inną kobietą.

O mało się nie odwróciła, ale wtedy Rachel się odezwała.

„Czyż on nie jest zupełnie jak ty?” – wyszeptała Rachel. David roześmiał się, muskając palcem policzek dziecka. „Tak… tak”.

Emma zaparło dech w piersiach. To dlatego, że nawet z miejsca, w którym stała, widziała to: rysy dziecka. Nosek, oczy – nic nie przypominało Davida. Zamiast tego, dziecko miało zbyt ciemną cerę, zbyt gęstą strukturę włosów. Emma zamrugała, niedowierzanie wstrząsnęło nią.

Serce zabiło jej mocniej. Czy to możliwe?

W ciągu kilku godzin wątpliwości zaczęły rozprzestrzeniać się w rodzinie Davida niczym pożar. Jego matka, która w końcu przyjechała, zesztywniała na widok dziecka. „David” – powiedziała ostrożnie – „jesteś pewien…?”

Emma nie musiała kończyć za nią zdania. Wiedziała, co wszyscy widzieli.

David zaśmiał się niezręcznie, ignorując napięcie, ale Emma dostrzegła pęknięcie w jego pewności siebie. Potem, gdy pielęgniarki wyszły, podeszła do drzwi, a jej głos po raz pierwszy od miesięcy brzmiał pewnie.

„Piękne dziecko” – powiedziała, wchodząc do pokoju.

David gwałtownie odwrócił głowę w jej stronę, jego twarz odpłynęła. Rachel zamarła.

„Emma… co ty tu robisz?” wyjąkał David.

Emma zignorowała go, wpatrując się w dziecko. „On naprawdę jest piękny. Ale David…” Przechyliła głowę, a jej głos stał się ostrzejszy. „Jesteś pewien, że jest twój?”
Cisza, która zapadła, była dusząca. Rachel zbladła, otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale nic z nich nie wydobyła. David spojrzał na nich, a w jego oczach pojawiła się panika.

W jego oczach płonął niczym dogasający płomień.