Odmówił mi rozwodu, żeby uniknąć płacenia alimentów – więc sprawiłam, że tego żałował

Dobrze. Ale wkrótce miał się przekonać, że pozostawanie w związku małżeńskim z wygody nie pozostaje bez konsekwencji.

Budowanie mojej sprawy

Następnego ranka znalazłam najlepszą adwokatkę od rozwodów w naszej okolicy. Kobietę, która nie tylko znała się na prawie rodzinnym — ona żyła dla niego. Usiadłam w jej gabinecie i wylałam z siebie wszystko. Każdą zdradę. Każde kłamstwo. Każdą nieprzespaną noc, podczas której udawał męża.

Pochyliła się i powiedziała: „Naprawmy to”.

Tygodniami budowaliśmy sprawę. Dokumentowałam wszystko — jego nieobecności na szkolnych wydarzeniach, podejrzane posunięcia finansowe, aktywność w serwisach randkowych, a nawet podsłuchaną rozmowę telefoniczną.

Mój prawnik poradził mi, żebym zachowała spokój, milczała i pozwoliła mu myśleć, że nadal panuje nad sytuacją.

I tak zrobiłam. Grałam swoją rolę. Byłam oddaną żoną, wciąż „pracującą nad naszym małżeństwem”. Przez cały czas przygotowywałam się do wyrwania się na wolność – i zabrania ze sobą wszystkiego, co mogłam.

Ostateczny cios
Kiedy w końcu złożyłam pozew o rozwód, wyraz jego twarzy był bezcenny. Był zaskoczony. Myślał, że nigdy nie starczy mi odwagi. Ale ja miałam więcej niż odwagę – miałam dowody.

Próbował udawać zdezorientowanego, pytając, dlaczego nie możemy „nadal nad tym pracować”. Nie odpowiedziałam. Pozwoliłam, by dokumenty prawne przemówiły same za siebie.

Następnie rozpoczęła się brutalna batalia sądowa. Wynajął taniego prawnika, myśląc, że to będzie łatwa walka. Ale prawda wyszła na jaw.

Nasze dzieci opowiedziały – ze łzami w oczach, szczerze – o tym, że tak naprawdę nigdy nie był obecny. Pokazałam wyciągi z prywatnego konta bankowego, którego używał do ukrywania pieniędzy. Mój prawnik ujawnił pierścionek, który kupił dla innej kobiety — i zrzuty ekranu z portali randkowych, na których był wyraźnie aktywny.

Ostatecznie sędzia stanął po mojej stronie.

Sprawiedliwość zaspokoiła się