Odmówiła oddania hołdu generałowi – po czym wyszeptała imię, które go zamroziło

Jedna z nich, wysoka kobieta o ciemnych włosach, ruszyła prosto w stronę Thorne’a, bez pozdrowienia i przeprosin.

„Generale Thorne” – powiedziała szorstko. „Jesteśmy agentami CID. Mamy nakaz aresztowania w związku z zarzutami oszustwa, utrudniania wymiaru sprawiedliwości i nieumyślnego spowodowania śmierci majora Eduardo Ramosa w 2008 roku”.

Thorne nie zareagował. Zamienił się w kamienną statuę.

Izzy, widząc, że w końcu sprawiedliwości stało się zadość, poczuła, jak cały ciężar dwunastu lat oczekiwania znika z jej ramion. Dwanaście lat nieprzespanych nocy, pogoni za duchem, dobiegło końca.

Spojrzała na Thorne’a po raz ostatni. Został pokonany, nie przez dwór, lecz przez własną prawdę, wystawioną na ostre światło słoneczne.

Izzy stanęła prosto. W końcu zrobiła to, czego wcześniej unikała.

Kapitan Isabella Ramos energicznym, perfekcyjnym i formalnym ruchem podniosła rękę w geście pozdrowienia.

Nie salutowała Thorne’owi. Salutowała całej formacji żołnierzy stojących na baczność, honorowi, którego pozbawiono jej ojca, i honorowi, który właśnie odzyskała.

Pułkownik Stevens na mównicy w końcu skinął głową, był to powolny, uroczysty skinienie głową na znak szacunku.

Kiedy agenci CID zakładali Thorne’owi kajdanki i prowadzili go cicho przez trawę, Izzy pozostała na swoim miejscu, stojąc prosto jak stalowy słup.

Przywróciła sobie nazwisko ojca. Ceremonia została zrujnowana, być może i jej kariera, ale to już nie miało znaczenia. Wstążki na jej piersi wciąż lśniły w słońcu. Nie była już tylko wzorową oficerką; była tą, która odważyła się mówić prawdę.

„Dobrze, Kapitanie” – powiedziała agentka CID, mijając ją.

Izzy nie odpowiedziała. Patrzyła prosto przed siebie, gdzie horyzont migotał, a wolność była widoczna.

A potem kapitan Isabella Ramos opuściła rękę. Misja wykonana.