Ogłosiłam swój romans na zjeździe rodzinnym mojego męża – ale potem spotkała mnie karma

Myślałem, że odzyskuję swoje życie. Okazało się, że po prostu je podpaliłem.

Trzy tygodnie temu spakowałam walizki. Nie w tajemnicy, nie po cichu. Zrobiłam to po tym, jak stanęłam przed pięćdziesięcioma osobami – całą rodziną mojego męża – i powiedziałam im, że zostawiam go dla koleżanki z pracy.

To nie była spontaniczna decyzja. Mój mąż był bezrobotny od ośmiu miesięcy. Nie zwolniony. Zwolniony. Za to, że przyszedł pijany do pracy w magazynie. Znów. Obiecał, że znajdzie pracę, ale całe dnie spędzał na graniu, podczas gdy ja pracowałam na dwie zmiany w restauracji, ledwo wiążąc koniec z końcem i kupując jedzenie.

Mój kolega z pracy zaczął pracę jako barman sześć miesięcy temu. Inteligentny. Ambitny. Właściwie to miał swój samochód, zamiast pożyczać mój codziennie. Zaczęliśmy rozmawiać na wolniejszych zmianach. Potem SMS-ować. A potem spotykać się po pracy.

Pewnej nocy, w swoim mieszkaniu, spojrzał na mnie i powiedział: „Zasługujesz na kogoś, kto naprawdę potrafi ci pomóc. A nie na jakiegoś nieudacznika grającego całymi dniami w gry wideo”.

Uwierzyłem mu.

Zjazd rodzinny odbył się w domu mojej teściowej. Jej podwórko tętniło krewnymi, śmiechem i składanymi krzesłami. Mój mąż chwalił się jakimś wygranym przez siebie turniejem online. Jego kuzyn pytał o poszukiwania pracy.

„Och, już prawie” – skłamał. „Mało dobrych tropów”.

Pękłem.

„Właściwie to od trzech miesięcy nigdzie się nie zgłosił” – powiedziałam, wstając. „Koniec z udawaniem. Zostawiam go dla kogoś, kto ma prawdziwą pracę i prawdziwe ambicje”.