Ojciec został niesłusznie oskarżony w sądzie o oszustwo. Gdy prokurator wnioskował o karę 15 lat więzienia, jego siedmioletnia córka wpadła na salę sądową. Okrzyknęła: „Uwolnijcie mojego ojca… a ja uwolnię was”. Wymachiwała tajnym dokumentem, który zmienił wszystko.

Sala sądowa powoli się opróżniała. Reporterzy wybiegali na zewnątrz, żeby pisać swoje artykuły. Reynolds wymknął się tylnymi drzwiami, prawdopodobnie zrujnowany swoją karierą.

Darius i Hope stali przy stole obrońców. Darius ocierał oczy rękawem.

Sędzia Callaghan zszedł po schodach ze swojego podium. Zejście było powolne i żmudne, ale odmówił wszelkiej pomocy. Podszedł do nich.

Dariusz usiadł. „Wysoki Sądzie” – powiedział głosem pełnym emocji. „Dziękuję. Uratował mi pan życie”.

Callaghan pokręcił głową. Spojrzał na Hope. Obserwowała go, jej płaszcz przeciwdeszczowy wciąż ociekał wodą, a oczy miała bystre i inteligentne.

„Nie uratowałem pana, panie Moore” – powiedział Callaghan. Oparł się na lasce i spojrzał dziewczynce prosto w oczy. „To ona nas oboje uratowała”.

Hope uśmiechnęła się. To był nieśmiały, bezzębny uśmiech. „Nogi ci się obudziły?” – zapytała.

Callaghan parsknął śmiechem, którego nie wydawał od lat. Brzmiał chrapliwie, ale szczerze.

„Tak, Hope” – powiedział cicho. „Moje nogi się obudziły. I myślę, że reszta ciała też”.

Sięgnął do kieszeni szlafroka i wyciągnął czerwony folder. Podał go jej.

„Zatrzymaj to” – powiedział. „A kiedy dorośniesz, przyjdź do mnie. Świat potrzebuje prawników, którzy potrafią zadawać właściwe pytania”.

„Nie chcę być prawnikiem” – powiedziała Hope, podnosząc teczkę. „Chcę być mechanikiem. Jak mój ojciec”.

Dariusz roześmiał się i wziął ją w ramiona. „Zobaczymy, moja droga”.

Callaghan patrzył, jak wychodzą z sali sądowej, trzymając się za ręce, i wchodzą do świata nieco mniej szarego niż ten poranek.

Sędzia odwrócił się z powrotem do pustej sali rozpraw. Spojrzał na swój wózek inwalidzki, ustawiony za ławą. Wyglądał jak relikwia, klatka, którą otworzył.

Nie usiadł już więcej.

Poprawił szatę, chwycił laskę i ruszył w stronę swoich apartamentów. Ból w nogach wciąż go bolał, ostry i pulsujący, ale po raz pierwszy od dawna był to przyjemny ból. Ból gojenia.

Sprawiedliwości stało się zadość. A sędzia Raymond Callaghan w końcu był na tyle dorosły, żeby to zrozumieć.