Ona finansuje ślub, a potem czuje się upokorzona i mówi: „Przestań”

Następnego dnia, przed wschodem słońca, mój telefon już wibrował. Dwadzieścia siedem nieodebranych połączeń: Sienna, Ethan, a nawet nieznany numer – koordynator z Paryża. Zignorowałem je wszystkie. To nie było okrucieństwo, a jasność umysłu.

Około ósmej, gdy szykowałem się do wyjścia do pracy, ktoś zapukał do moich drzwi. To był mój syn, Nathan.

„Mamo, co się dzieje? Sienna jest wściekła.”

Wyjaśniłam mu to po prostu. Zostałam wykluczona z finansowania ślubu.

„Ona nie myślała o tym w ten sposób”.

„Ona to napisała. Ona to pomyślała.”

Próbował to usprawiedliwić: wizerunkiem, wymaganiami rodziców Ethana. Przerwałem mu.

„Nie będę już dłużej robił nic, żeby zapewnić wygodę innym”.

„Czy jesteś gotowy zniszczyć jego małżeństwo?”

„Niczego nie zepsułem. Po prostu przestałem płacić za wydarzenie, na które mnie nie zaproszono”.

Kiedy wyszedł, zapadła ogłuszająca cisza.

W południe wiadomości od Sienny stały się rozpaczliwe: kwiaciarnia odwoływała spotkanie, rodzice Ethana byli wściekli, wszystko się waliło. „Dlaczego mi to robisz?” – zapytała. Nie odpowiedziałem. Miłość zawsze była bezwarunkowa. Moje konto bankowe takie nie było.

Tego wieczoru odwiedziła ją przyjaciółka z dzieciństwa Sienny. Zapytała delikatnie: czy da się coś z tym zrobić?

„Nie. Nie tym razem.”

Skinęła głową, zdając sobie sprawę, że ta lekcja może być konieczna.