Ósmy miesiąc ciąży, napaść ze strony siostry: dzień, w którym wszystko się zmieniło

Byłam w ósmym miesiącu ciąży, kiedy nieświadomie weszłam na imprezę z okazji zjazdu absolwentów, która odbywała się w domu moich rodziców. Gdy tylko weszłam do salonu, wiedziałam, że nie jestem mile widziana.

Około trzydziestu osób trzymało kieliszki z winem, śmiało się i rozmawiało pod ozdobnymi girlandami. Na błyszczącym transparencie widniał napis: „Zjazd Absolwentów 2015”. Rozmowy nagle urwały się. Wzrok powędrował na mój zaokrąglony brzuch.

Rozległ się śmiech. Palce wskazywały na moje ciało. Kobieta w czerwonej sukience zachichotała, mówiąc, że wyglądam, jakbym połknęła całego arbuza. Inna zapytała, czy „się rusza”.

Instynktownie cofnęłam się, kładąc rękę na brzuchu. Moja siostra, Alexis, podeszła do mnie. Piękna, nieskazitelna, pewna siebie. W jednej chwili wyraz jej twarzy zmienił się z zaskoczenia w wściekłość.

“Ty bezużyteczna kobieto z tym ogromnym brzuchem. Zniszczyłaś mi imprezę.”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, chwyciła ze stołu wciąż gorącą sosjerkę – należącą do naszej babci – i wylała mi gorący sos na głowę. Ból był natychmiastowy, oślepiający.

Krzyknęłam, podniosłam ręce, żeby osłonić brzuch i straciłam równowagę.

Spadłem ze schodów.

Moje ramię uderzyło o stopień, biodra o kolejny, a potem żołądek gwałtownie uderzył o krawędź stopnia. Poczułam, jak coś pęka. Odeszły mi wody. Potem zaczęła płynąć krew.

Leżałem u podnóża schodów, przemoczony sosem i krwią, a nade mną wciąż rozbrzmiewał śmiech.

Moja matka warknęła zirytowanym tonem: „Ona jest taka dramatyczna”.

Alexis dodał: „Wreszcie trochę rozrywki”.

Ktoś zrobił zdjęcie. Zadziałała lampa błyskowa.

A potem uświadomiłam sobie coś strasznego: moje dziecko przestało się ruszać.