Ostatnio mój pies ciągle wspinał się na górne szafki kuchenne i na początku głośno warczał. Myślałam, że oszalał, dopóki nie zorientowałam się, na co szczeka.

Tam, skulony w ciemności, stał mężczyzna. Jego ubranie było brudne, twarz pokryta kurzem, a oczy szeroko otwarte z przerażenia – jak u kogoś, kto był uwięziony przez wiele dni.

Próbował się ruszyć, dysząc, z trudem utrzymując równowagę, ale nie mógł. W drżących dłoniach trzymał kilka drobiazgów – pusty portfel, telefon i brelok, który ewidentnie nie należał do nas.

Ręce mi się trzęsły, gdy szukałem telefonu. Jakoś udało mi się wyjąkać do słuchawki: „W moim systemie wentylacyjnym ukrywa się mężczyzna. Proszę, wezwij pomoc – natychmiast!”

Gdy mówiłem, Rick merdał ogonem, przyciskając nos do otworu wentylacyjnego, co potwierdziło to, czego ledwo byłem w stanie przetworzyć — znalazł go.

Policja przyjechała szybko. Delikatnie wyciągnęła mężczyznę i położyła go na kocu. Był wychudzony, wyczerpany, ręce miał pokryte zadrapaniami, a oczy biegały mu dziko.

Policjant zdjął mu coś z szyi – srebrny łańcuszek z wisiorkiem z wygrawerowanymi inicjałami. Było jasne, że komuś go brakuje.

Kiedy rozpoczęło się śledztwo, dowiedzieliśmy się, że ten mężczyzna nie był pierwszy. Inni przeczołgali się przez wąskie szyby wentylacyjne łączące mieszkania w naszym budynku.

Sąsiedzi zaczęli wspominać dziwne zaginięcia — zniknęła biżuteria, zgubiona karta kredytowa, zniknęła para pierścionków.

Nigdy nie było śladów włamania. Ale ten mężczyzna znalazł inny sposób – przemykał się nocą po cichu przez ciemne kanały, zabierając tylko to, co małe, ukryte i łatwe do przeoczenia.