„Oto twój dom! Oto twoje miliony! Weź je!” – zaśmiał się mąż i włożył testament żony do kostnicy…

Teraz rozumiem, że się myliłam. A czym jest szczęście? Uśmiechnęła się. To jest to.

Siedząc w kuchni z mężczyzną, którego kocham, pijąc herbatę i rozmawiając o prostych rzeczach. Marina położyła dłoń na jego dłoni. Zgoda.

Najważniejsze, żeby nie czuć się samotnym. Czasami, późno w nocy, Kirył myślał o Jekaterinie. Gdzie ona teraz jest? Czy żyje? Czy jest szczęśliwa? Czasami miał wrażenie, że czuje jej obecność, jakby patrzyła na niego z daleka.

Ale potem te myśli się rozwiały. Jekaterina podjęła decyzję – zniknąć ze wspólnymi pieniędzmi i zacząć od nowa. On również podjął decyzję o wybaczeniu sobie i próbie stania się lepszym człowiekiem.

Katya miała rację; oboje mieli między sobą na pieńku. Lepiej uznać sprawę za zamkniętą. A tysiące kilometrów od stolicy, w małej szwajcarskiej wiosce Gruyères u podnóża Alp, kobieta o imieniu Catherine Wright otwierała każdego ranka swoją kawiarnię.

Kawiarnia Alpine Morning stała się dla niej czymś więcej niż tylko biznesem; stała się jej życiowym powołaniem. Każdego ranka obserwowała wschód słońca nad ośnieżonymi szczytami, parząc świeżą kawę i piekąc croissanty według starej francuskiej receptury. Miejscowi zakochali się w przyjaznej Angielce, która – jak sądzili – umiejętnie ukrywała swój akcent, zawsze pamiętała ulubione drinki i nigdy nie zapominała zapytać, jak się mają.

„Dzień dobry, Catherine!” – powitał ją po francusku pan Bernard, miejscowy listonosz. „Jak tam w kawiarni?”. „Wspaniale!” – odpowiedziała Catherine niemal perfekcyjną francuszczyzną. „Czy życzy pani sobie zwykłego espresso i croissanta?”. „Dziękuję!”. „Mam też dla pani list z agencji”.

Jekaterina wzięła kopertę. Nadawcą była prywatna agencja detektywistyczna ze stolicy, którą wynajęła do monitorowania byłego męża. Otworzyła ją w kuchni, gdy nikogo nie było w pobliżu.

Przeczytałem streszczenie. Pacjent nadal prowadzi normalne życie. Nadal pracuje w obecnej pracy i mieszka w kawalerce.

Spotyka się ze swoją koleżanką Mariną Winogradową, rozwódką z dzieckiem. Są w poważnym związku i planują razem zamieszkać. Nie jest zamieszany w żadną działalność przestępczą i nie zależy mu na odnalezieniu byłej żony.

Olesia Kimowa wyszła za mąż za Dmitrija Woroncowa, mieszka w wiejskiej rezydencji i wiedzie bezczynne życie. Zaleca się zaprzestanie inwigilacji; cel osiągnięty. Jekaterina powoli złożyła list i uśmiechnęła się.

Lekcja została więc odrobiona. Kirył zrozumiał, że próba zabójstwa dla pieniędzy doprowadziła go do utraty wszystkiego, co miał. Teraz buduje uczciwe życie z dobrą kobietą, a chciwa Olesia dostała to, czego pragnęła – bogatego męża i życie w luksusie.

Ale Katarzyna znała takie kobiety. Prędzej czy później znudziłaby się i znalazła kogoś jeszcze bogatszego. Takich ludzi nie da się ukarać; sami się karzą swoją nieskończoną chciwością.

„Catherine, wszystko w porządku?” zapytała Hannah, jej młoda asystentka, wchodząc do kuchni. „Tak, kochanie, wszystko w porządku” – odpowiedziała Catherine, paląc list w kominku. „To tylko wieści z poprzedniego życia”.

Dobre wieści? Bardzo dobre. Najlepsze. Jekaterina wyszła na taras kawiarni i spojrzała na majestatyczne Alpy.

Tu, w tej ciszy i pięknie, przeszłość wydawała się koszmarnym snem. Zgiełk stolicy, pogoń za milionami, zdrada męża – wszystko to działo się w innym życiu, z innym mężczyzną. Katherine Wright była szczęśliwa.

Miała przytulny dom, hobby, które kochała, i wspaniałych sąsiadów. Pieniądze, które przelewała do szwajcarskich banków, przynosiły jej stały dochód, ale wydawała bardzo niewiele. Jej największą radością nie były zakupy, ale proste relacje międzyludzkie.

Stary Heinz z sąsiedztwa przychodził każdego ranka na kawę i pogawędkę o pogodzie. Młoda mama, Greta, wpadała z córeczką, która uwielbiała gorącą czekoladę z piankami marshmallow. Studenci z lokalnej uczelni spotykali się wieczorami, aby rozmawiać o swoich studiach i snuć plany na przyszłość.

Wiesz, Catherine powiedziała kiedyś monsieur Bernardowi, że odmieniłeś naszą wioskę. Kiedyś była taka cicha i nudna. A teraz mamy miejsce, gdzie możemy się spotykać, rozmawiać i czuć się częścią społeczności…