Pakiet, którego się nie spodziewałam: lekcja współczucia i siła prostego gestu

To było zwyczajne popołudnie, kiedy porządkowałam szafę córki – odkurzałam, składałam i segregowałam ubrania, z których dawno wyrosła. Były tam sukienki, które miała na sobie tylko raz, maleńkie kurtki wciąż w idealnym stanie i miękkie, ukochane piżamy, które przywoływały ciepłe wspomnienia przytulania i kołysanek przed snem.

Zamiast pakować wszystko do pudeł i wrzucać do pojemnika na datki, pomyślałam: może jest jakaś mała dziewczynka, która mogłaby z tego skorzystać. Zrobiłam kilka zdjęć starannie złożonych rzeczy i zamieściłam je w lokalnej grupie, zaznaczając, że są dostępne dla dziewczynki w wieku około dwóch, trzech lat.

To, co nastąpiło, było czymś, czego się nie spodziewałam.

Wiadomość od nieznajomej
Niedługo po opublikowaniu posta dostałam wiadomość. Od nieznanej mi kobiety. Przedstawiła się i wyjaśniła, że ​​jest w trudnej sytuacji – jest bezrobotna, niedawno została singielką i stara się zapewnić byt swojej małej córeczce. Dziewczynka, jak powiedziała, ledwo miała się w co ubrać. Zazwyczaj starała się zadowolić ubraniami od sąsiadów, ale nawet te były już przestarzałe.

Nie prosiła o pieniądze. Nie prosiła o nic poza tym:
„Czy mogłabyś wysłać ubrania pocztą, jeśli pokryję koszty przesyłki?”

Na początku się wahałam. Nie znałam jej. Część mnie zastanawiała się, czy to nie oszustwo – jakiś wyrafinowany podstęp, żeby dostać coś za darmo. Ten ostrożny głos w mojej głowie kazał mi zachować ostrożność, iść dalej.

Ale potem… coś w jej wiadomości sprawiło, że się zatrzymałam.

Postanowiłam pomóc mimo wszystko
W jej słowach nie było poczucia winy, desperacji – tylko szczerość. Pomyślałam o tym, jak trudno jest prosić o pomoc. Jak ciężko jest przyznać się do problemów, zwłaszcza jako rodzic. I przypomniałam sobie chwile w moim życiu, kiedy było ciężko – kiedy proszenie o drobną przysługę było jak proszenie o księżyc.

Pomyślałam o jej córeczce. I jak łatwo byłoby to zrobić z moją córką, gdyby karty potoczyły się inaczej.