„Panie, mogę sprawić, że pańska córka znów będzie chodzić” – powiedział cichy, drżący głos za nim…

Świat Daniela się zatrzymał. Uklęknął i wziął ją w ramiona.

Ta chwila – niemożliwe, dziejące się na jego oczach – była cudem, na który czekał.

Wyzdrowienie Sophie stało się tematem rozmów w szpitalu. Lekarze byli zdumieni, nazywając to „motywacją psychologiczną”, ale Daniel wiedział, że chodzi o coś głębszego – wiarę rozpaloną na nowo przez chłopca, który nie chciał przestać wierzyć.

Zeke odwiedzał ją tygodniami, pomagając Sophie stawiać pierwsze kroki na korytarzu. Każdy był niepewny, ale prawdziwy. Radość na jej twarzy była jaśniejsza niż cokolwiek, co Daniel kiedykolwiek widział.

W końcu Sophie została wypisana ze szpitala. Mogła chodzić – powoli, ostrożnie, ale bez pomocy. Daniel chciał mu należycie podziękować.

Znalazł chłopca pewnego chłodnego wieczoru, siedzącego przy latarni i podającego kanapkę mniejszemu dziecku.

„Zeke” – powiedział Daniel łagodnie, klękając obok niego. „Zmieniłeś nasze życie. Pozwól, że ci pomogę. Zamieszkaj z nami. Idź do szkoły. Zasługujesz na to”.

Zeke spojrzał w dół i przez chwilę milczał. „Dziękuję, proszę pana. Ale nie mogę. Jeszcze nie. Są tu inne dzieciaki – dzieciaki takie jak moja siostra – które potrzebują kogoś, kto w nie uwierzy”.

Daniel poczuł gulę w gardle. „To daj mi chociaż znać, gdzie cię znaleźć”.

Zeke uśmiechnął się. „Już to zrobiłeś. Jestem tym chłopcem, który uwierzył, że twoja córka potrafi chodzić”.

Po tych słowach wstał i zniknął w nocy.

Kilka miesięcy później Sophie pobiegła – naprawdę pobiegła – przez park w stronę ojca. Znów się śmiała, wolna. Serce Daniela przepełniło się radością.

Za każdym razem, gdy widział bosonogie dziecko na ulicy, zatrzymywał się i przyglądał uważnie, mając nadzieję, że to Zeke. Ale nigdy więcej go nie zobaczył.

Mimo to Daniel często mawiał: „Niektórzy ludzie gonią za cudami za pieniędzmi. Spotkałem takiego, który miał podarte buty”.

A gdzieś tam, mały chłopiec o dobrych oczach prawdopodobnie uśmiechał się, wiedząc, że nie tylko sprawił, że dziewczyna zaczęła chodzić, ale także nauczył mężczyznę, jak na nowo wierzyć.