Tego lata miałem dziesięć lat, a życie naszej rodziny toczyło się spokojnie w małej społeczności na obrzeżach miasta.

Mój ojciec był mechanikiem, matka sprzedawała na targu, a ja i moje rodzeństwo dorastaliśmy wśród popołudni spędzonych na puszczaniu latawców i jedzeniu prostych obiadów.

Pewnego dnia, gdy bawiliśmy się na dworze, przyszła mama w towarzystwie chudego chłopca. Miał podarte ubranie i tak potargane włosy, że prawie zakrywały mu oczy.

Chłopiec, który wyglądał na sześcioletniego, milczał, trzymał głowę nisko, a jego brudne ręce trzymały rąbek sukienki mamy.

„Synu, to jest Ti. Będzie z nami mieszkał przez jakiś czas. Proszę, pozwól mu dołączyć do twoich zabaw” – powiedziała mama cichym, ale stanowczym głosem.

Spojrzałem na dziwnego chłopca; jego oczy były puste, jakby nie pamiętał, kim jest i skąd pochodzi.

Chciałem zapytać, ale widząc powagę mamy, po prostu skinąłem głową.

Tej nocy mama opowiedziała nam, że widziała Ti błąkającą się po rynku, głodną i przestraszoną.

Próbowała z nim porozmawiać, ale on niczego nie pamiętał: ani swojego imienia, ani rodziny, ani domu.

Tata zaproponował, żeby zabrać go na komisariat policji i poszukać jego krewnych.

Policjanci spisali jego dane, ale ponieważ nie znaleźli żadnych wskazówek, doradzili nam, abyśmy zatrzymali go tymczasowo, na czas trwania śledztwa.

Mama i tata wyrazili zgodę i tak Ti oficjalnie została z nami.

W kolejnych dniach Ti powoli zaczął się przystosowywać.

Mama kupiła mu nowe ubrania, obcięła włosy i zapisała go do mojej szkoły.

Ti mówił bardzo mało; wyglądało, jakby jego pamięć została wymazana po nieznanym wypadku.

Za każdym razem, gdy pytałem, mama się uśmiechała: „Ti jest twoim bratem i to wystarczy”.

Tata poprosił mnie, żebym się nim zaopiekował i z czasem przyzwyczaiłem się do jego łagodnego milczenia.

Mój starszy brat, który był żartownisiem, często mu dokuczał, ale wkrótce i ja go polubiłem i zabierałem go na pola, żeby łapać koniki polne.

Ti uwielbiał patrzeć, jak maluję; czasami rysował proste figury i potajemnie mi je dawał.

Minęły lata i mama z tatą rozpoczęli formalny proces adopcji, ponieważ nic nie było wiadomo o jego biologicznej rodzinie.

Ti stała się nieodłączną częścią naszej rodziny.