Pewnego wieczoru mój ojciec przyszedł do mnie do domu i powiedział, że rozwodzi się z moją matką – jego prawdziwy powód mnie oszołomił

Peter i ja przekształciliśmy pokój gościnny w przytulny pokój dziecięcy, z jasnożółtymi ścianami i karuzelą z maleńkich gwiazdek migoczących na wietrze. Każdego wieczoru smarował mój rosnący brzuch masłem kakaowym, podczas gdy omawialiśmy imiona dla dziecka.

„Dlaczego nie Emma jako dziewczynka?” – zasugerował pewnego wieczoru Peter, kreśląc delikatnie ciepłe dłonie na mojej napiętej skórze.

„Zbyt pospolite” – odpowiedziałem. „Dlaczego nie Olivia?”

„Twój kuzyn już z tego korzystał” – przypomniał mi ze śmiechem. „Znajdziemy rozwiązanie”.

Mężczyzna stojący w domu | Źródło: Midjourney

Mężczyzna stojący w domu | Źródło: Midjourney

Moi rodzice równie bardzo pragnęli zostać dziadkami. Moja mama wydziergała już trzy kocyki dla niemowląt, a tata wysłał mi linki do zabawek edukacyjnych, których „naukowo udowodniona skuteczność w rozwoju mózgu niemowląt” (lub: „Skuteczność w rozwoju mózgu niemowląt została potwierdzona naukowo”).

Byli małżeństwem od 37 lat. Jasne, kłócili się o chrapanie taty i obsesję mamy na punkcie sprzątania mebli, ale rozwód? Nie do pomyślenia.

Kiedy więc w tamten wtorek wieczorem ludzie zaczęli pukać do naszych drzwi, rozwód był ostatnią rzeczą, o jakiej myślałam.

Klamka do drzwi | Źródło: Pexels

Klamka do drzwi | Źródło: Pexels

Była prawie godzina 23.00.

Byłam już w piżamie, wcierałam masło kakaowe w brzuch, podczas gdy Peter mył zęby na górze. Ktoś zapukał do drzwi, jakby ktoś miał kłopoty.

Dowlokłam się do drzwi tak szybko, jak pozwalała mi na to ciąża, z bijącym sercem. Przez wizjer zobaczyłam twarz ojca, majaczącą w świetle ganku.

„Tato?” Gwałtownie otworzyłem drzwi. „Co tu robisz tak późno?”

Przeszedł obok mnie bez słowa, ściskając torbę sportową. Jego srebrne włosy sterczały w dziwnych miejscach.

Mężczyzna stojący w domu swojej córki | Źródło: Midjourney

Mężczyzna stojący w domu swojej córki | Źródło: Midjourney

„Wszystko w porządku?” zapytałam, idąc za nim do salonu. „Czy mama czuje się dobrze?”

Tata opadł na kanapę i spojrzał na swoje dłonie. Cisza trwała, dopóki ostrożnie nie usiadłem na krześle naprzeciwko niego.

„Rozwodzę się z twoją matką” – mruknął w końcu. „Po prostu… nie mogę już dłużej mieszkać w tym domu”.

„Czekaj, co? Ty i mama się rozwodzicie? Po 37 latach?”

„Wkrótce się przekonasz”. Potarł twarz, unikając mojego wzroku. „Po prostu potrzebuję trochę przestrzeni. Jutro jadę do domku nad jeziorem”.

Mężczyzna patrzący w dół | Źródło: Midjourney

Mężczyzna patrzący w dół | Źródło: Midjourney