Piąte z rzędu święta Bożego Narodzenia mnie zostawili – więc kupiłem domek w górach tylko dla siebie… a tydzień później pojawili się z zapasowym kluczem, jakbym nadal należał do nich

Po raz piąty zapomnieli zaprosić mnie na święta. Kupiłem więc domek w górach tylko dla siebie. Tydzień później pojawili się z zapasowym kluczem, żeby mnie włamać, myśląc, że jestem sam.

Nie wiedzieli, że mam u boku policjanta, kamery i prawnika.

Nie miałem się dowiedzieć o ich planach świątecznych w tym roku. Zaproszenie, które nigdy nie nadeszło, nie miało być omawiane w mojej obecności. Ale kiedy ośmioletni wnuczek dzwoni do ciebie na FaceTime, bo za tobą tęskni, sekrety mają tendencję do wylewania się na zewnątrz.

„Babciu, dlaczego nie przyjedziesz na święta?”

Na ekranie mojego iPada pojawiła się niewinna twarz Ethana, a jego czoło zmarszczyło się w wyrazie szczerego zdziwienia.

„Co masz na myśli, kochanie?” Starałam się mówić lekkim głosem, chociaż coś zimnego osiadło mi w żołądku.

„Tata powiedział: »Jesteś zajęty w tym roku«. A może wybierasz się gdzieś indziej? Mogę iść z tobą?”

Za nim widziałem znajomą tapetę z salonu mojego syna Michaela. Świąteczne dekoracje zdobiły już każdą powierzchnię, a był dopiero 1 grudnia.

„Nie jestem pewien, co twój tata ma na myśli, Ethan. Nikt jeszcze nie rozmawiał ze mną o planach świątecznych”.

Jego mała buźka się skrzywiła. „Ale wszyscy przychodzą do nas. Mama robi listy. Ma specjalny folder o nazwie Boże Narodzenie 2023 z imionami wszystkich. Widziałem go”.

Przełknąłem ślinę powoli. „Czy moje nazwisko jest na tej liście, Ethan?”

Zanim zdążył odpowiedzieć, pojawiła się ręka i odebrała mu iPada. Twarz Ethana zastąpiła idealnie umalowana twarz mojej synowej Victorii.

„Ethan, wiesz, że nie wolno ci używać iPada bez pytania” – zbeształa go, a potem jej wzrok powędrował w moją stronę. „Och, Eleanor, przepraszam. On przechodzi fazę testowania granic”.

„Victoria” – powiedziałam ostrożnie i spokojnie – „właśnie pytałam Ethana o święta. Wygląda na to, że to ty jesteś gospodarzem”.

Jej uśmiech zgęstniał niemal niezauważalnie. „Och, wciąż dopracowujemy szczegóły. Nic nie jest przesądzone”.

“Widzę.”

Zachowałem przyjemną, neutralną minę – umiejętność doskonaloną przez sześćdziesiąt dwa lata życia i trzydzieści dziewięć lat nauczania studentów, jak wymigać się od terminów. „No cóż, kiedy sfinalizujesz sprawę, daj mi znać. Bardzo chciałbym zobaczyć wnuki”.

„Oczywiście”. Jej głos stał się radosny, jak to u ludzi, którzy wycofują się z bałaganu. „Powinnam iść. Ethan musi skończyć pracę domową. Pożegnaj się z babcią, Ethan”.

Usłyszałem jego stłumione „Pa, babciu” zanim połączenie się zakończyło.

Siedząc samotnie w moim zbyt cichym domu, wpatrywałam się w pusty ekran przez kilka długich chwil. To miały być piąte święta Bożego Narodzenia z rzędu. Pięć lat od śmierci Davida. Pięć lat coraz bardziej oczywistych wymówek.

W tym roku nie będziemy się rozstawać, mamo.