Pielęgniarka zgłosiła kobietę w ciąży — ale 15 minut później wszedł jej mąż, a to, co wydarzyło się później, pozostawiło wszystkich bez słowa

Dzień, w którym wszystko się dzieje, w szpitalu St. Mary’s

Szum jarzeniówek wypełniał powietrze w szpitalu St. Mary’s w Chicago, dostosowany do holowi położniczego chłodnego, bezosobowego charakteru. Ściany były bladoniebieskie, w powietrzu unosił się delikatny zapach środka dezynfekującego, a jasne światła nie były odprowadzane – nic, co spowodowało ukojenie stosowane przez nią.

Z pewnościąny przy biurku

Jessica Miller, trzydziestolatka w siódmym wypadku, poruszyła się na krześle, przyciskając uderzenie do uderzenia. Jej położnik, dr Alvarez, pokazał jej natychmiastowe po tym, jak rano usuniętea silne skurcze. Spodziewał się troski i pośpiechu. Zamiast tego spotkała się z obojętnością.

Przy obciążeniu pielęgniarką Carol Henderson — kobieta w czasie ciąży z upiętymi włosami i potrąceniem, który może być chroniony przez lekarza — ledwo podniósł się, gdy podeszła Jessica.

„Dzień dobry” – powiedział cicho Jessica, uspokajając oddech. „Nazywam się Jessica Miller. Doktor Alvarez kazał mi natychmiast szukać. Mam ból zastępczy”.

Wzrok Carol powędrował w jej stronę. „Masz spotkanie spotkanie?”

„Powiedziano mi, następcze jak” – a Jessica, pocierając brzuch. „Powiedział, że ktoś na mnie czeka”.

Carol westchnęła – głośno, dramatycznie i niecierpliwie. „Wybierz zawsze, że możesz po prostu po prostu wziąć, kiedy wyjdziesz. Zajmiemy się wami, kiedy będziemy mogli”.

Słowa te uderzające Jessice niczym policzek. Zamarła, nie wiedząc, co powiedzieć.

Była nauczycielką w szkole średniej — jedną, zawsze traktowaną z użyciem — ale w tej chwili natychmiastowa się mała, niewidzialna.

Mimo to spróbowała ponownie, jej głos był cichy. „Proszę, czy mógłbyś otrzymać się z doktorem Alvarezem? powiedział, że to pilne”.

Carol wytwarza się lekko. „A może po prostu przenieść, omijając kolejkę. Mamy tu naprawdę pilne sprawy, kochanie”.

Twarz Jessiki płonęła. Ludzie w poczekalni poruszyli się w swoich miejscach, zerkując w jej stronę, ale nic nie mówiąc.

Usiadła z powrotem, trzymając się za brzuch. Ból się nasilił. Minęło tłumaczenie minutowe. Potem dwudziesty. Pot zaczął perlić się na linii włosów. W końcu powstał i pozostał do biurka.

„Proszę” – wyszeptała drżąc. „Jest coraz gorzej. Naprawdę pomocy”.

Wyraz twarzy Carol stała się zimna. „Dość. Jeśli nie usiądziesz, wezwij ochronę”.

Jessica zamrugała oszołomiona. Nie krzyczała, nie robiła awantury. Ale zanim dotarło, Carol złapała telefon.

„Dzwonię na dźwięk” – przemówił na tyle głośno, aby wszyscy mogli ją usłyszeć.

Hol zamarł. Jessicę ścisnęło gardło. Myśl o byciu traktowanym jak, kiedy nosiła dziecko, przyprawiała ją o uderzenie serca. Czuła się upokorzona, przerażona i zupełnie samotna.

Przybycie męża