Po kłótni mąż zabrał swoje rzeczy i poszedł do teściowej, a po pięciu dniach wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał.

— Byliśmy. Dopóki nie zacząłeś mnie wychowywać.

Sasha milczał.

— Ira, a co teraz robimy?

— Nie wiem. Chcesz do domu — wracaj. Nie chcesz — mieszkaj u mamy.

— A ty chcesz, żebym wrócił?

Ira spojrzała na męża. Zmęczona twarz, siwe włosy, znajome ręce.

— Chcę. Ale nie takiego, jakim był.

— Jakiego?

— Kogoś, kto mnie szanuje. Kogoś, kto nie szuka wad we wszystkim.

— A jeśli nie będę mógł?

— To nie będziesz mógł. Nie będę już tego znosić.

Rano Nastyka została wypisana. Lekarz powiedział, że nie ma niebezpieczeństwa, ale trzeba uważać na kosmetyki.

— Jedziemy do domu? — zapytała Nastyka.

— Oczywiście.

— Wszyscy razem?

Ira spojrzała na Sashę.

— Tata zdecyduje.

— Jadę, — powiedział cicho.

W domu przeszedł do sypialni, spojrzał na swoją część szafy.

— Ira, a moje rzeczy…

— Na miejscu. Nic nie ruszałam.

— Dzięki.

Ira przygotowała obiad. Automatycznie spróbowała barszcz — czy nie jest przesolony. Sasha wszedł do kuchni, też spróbował.

— Normalny, — powiedział.

— Naprawdę normalny, czy boisz się powiedzieć?

Sasha uważnie spojrzał na żonę.

— Naprawdę normalny. Nawet smaczny.

Podczas obiadu milczeli. Nastyka jadła źle, cały czas spoglądała na rodziców.

— A teraz zawsze tak będzie? — zapytała. — Będziecie milczeć?

— Nie wiemy jeszcze, — szczerze powiedziała Ira.

— To ja powiem, — Nastyka odłożyła łyżkę. — Bałam się. Kiedy tata odszedł, myślałam, że zawsze będę winna.

— Za co winna? — zdziwił się Sasha.

— No jeśli się rozwiedziecie, będę musiała wybrać, z kim mieszkać. A ja nie chcę wybierać. Chcę z wami obiema.

Ira poczuła łzy w oczach.

— Córciu, nie zamierzamy się rozwodzić.

— A zamierzacie co?

Ira spojrzała na Sashę.

— Uczyć się żyć na nowo, — powiedział. — Jeśli się uda.

Wieczorem, gdy Nastyka poszła spać, usiedli w kuchni.

— Ira, chcę spróbować, — powiedział Sasha. — Ale nie wiem jak.

— Zacznij od prostego. Nie krytykuj codziennie.

— A jeśli coś naprawdę będzie nie tak?

— Powiedz normalnie. Nie „znowu przesolone”, tylko „może mniej soli?”

Sasha skinął głową.

— Co jeszcze?

— Pytaj o moje zdanie. Nie jestem dodatkiem do ciebie.

— Dobrze. A ty?

— Będę mówić, co mi się nie podoba. Od razu, nie gromadzić w sobie.

— Umowa?

— Umowa.

Sasha wyciągnął rękę. Ira uścisnęła ją.

— I jeszcze, — dodała. — Jeśli coś nie wyjdzie, nie biegnij do mamy. Rozmawiaj ze mną.

— Obiecuję.

Nazajutrz Sasha zadzwonił do Tamary Pawłowny.

— Mamo, jestem w domu.

— Jak w domu? A Ira prosiła cię na kolanach?

— Nie, mamo. Ustaliliśmy zasady.

— Jakie zasady?

— Jak żyć dalej.

— Sasha, rozumiesz, że ona…

— Mamo, stop. To moja rodzina. Sam sobie poradzę.

Tamara Pawłowna milczała, zdziwiona.

Miesiąc później Lena zapytała Irę:

— No i jak? Twój Sasha się zmienił?

— Stara się. Wczoraj pochwalił obiad. A kiedy źle wyprasowałam koszulę, powiedział tylko „trzeba jeszcze trochę wyprasować”.