Po latach zaginięcia syn powraca, udając niepełnosprawność… nie wyobrażając sobie, że jego rodzice wyrzucą go bez litości.

Od tamtej nocy Don Fernando i Doña Isabel żyli w cichej udręce. Media nazwały go „biznesmenem, który wystawił na próbę miłość swoich rodziców”. Upokorzeni Lucía i Javier odsunęli się od rodziny.

Każdego popołudnia Doña Isabel siadała na balkonie i szeptała przez łzy:

„Alejandro… mój synu… proszę, wybacz mi…”

Ale nigdy nie wrócił.

Ze swojego biura w Madrycie Alejandro kontynuował finansowanie sierocińców i organizacji charytatywnych dla porzuconych dzieci. Swoim pracownikom często powtarzał:

„Bieda nie niszczy miłości.

Niszczy ją duma — ci, którzy potrafią kochać tylko wtedy, gdy jest to łatwe.”

Wiadomość końcowa:

Nigdy nie oceniaj swojego dziecka po wyglądzie
ani serca po jego słabości.
Bo chwila, w której zamkniesz przed nim drzwi,
może być tą samą chwilą, w której życie zamknie przed tobą drzwi.