Po moim pełnym emocji pożegnaniu z mężem wyszłam ze szpitala zapłakana… ale kiedy usłyszałam, jak dwie pielęgniarki szepczą mi do ucha tajemnicę, która wszystko zmieniła, nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę…

Siedziałam na drewnianej ławce przed Szpitalem Uniwersyteckim Vanderbilt, zaciskając dłonie, aż zbielały mi kostki. Wiosenne powietrze niosło słodki zapach kwitnących dereni, ale nic z tego do mnie nie dotarło. Mój mąż, Daniel Carter, leżał na oddziale intensywnej terapii za tymi murami, walcząc o życie z wrogiem, którego się nie spodziewaliśmy.

Daniel kiedyś był nie do zatrzymania. Był typem człowieka, który pracował po dwanaście godzin dziennie, budując meble na zamówienie, a potem wracał do domu i wciąż miał energię, żeby ugotować obiad. Miał taki sposób uśmiechania się, który sprawiał, że wierzyłem, że wszystko będzie dobrze. Był moim bezpiecznym schronieniem, moim stałym gruntem pod nogami, a teraz, patrząc, jak niknie, czułem się, jakbym stał na grząskim piasku.

Sześć miesięcy temu myśleliśmy, że mamy przed sobą całe życie. Pewnego wieczoru wrócił do domu blady i wyczerpany. Zmęczenie utrzymywało się, pogłębiało i przerodziło w niewyjaśnione siniaki i noce, kiedy z trudem łapał oddech. Lekarz powiedział słowa, które wydawały się nierealne: niedokrwistość aplastyczna. Jego własny organizm niszczył szpik kostny, zamykając fabrykę produkującą jego krew. Bez przeszczepu komórek macierzystych, jak powiedzieli, nie było wielkiej nadziei.

Starałam się być silna, trzymając go za rękę i szepcząc: „Damy radę”. Ale każdej nocy płakałam sama w łazience. Bo wiedziałam coś, czego Daniel nie wiedział. Dorastał w rodzinie zastępczej, nigdy nie znając swoich rodziców, nie wiedząc nawet, czy ma rodzeństwo. Bez bliskich krewnych szanse na znalezienie dawcy były niemal zerowe.