Po operacji serca moja rodzina powiedziała mi, żebym zadzwonił po taksówkę – tej nocy widzieli mnie w wiadomościach

Czterdzieści siedem sekund

Ból uderzył mnie niczym błyskawica, brutalny, oślepiający błysk, który rozdarł mi klatkę piersiową. Gwałtownie sapnęłam, otwierając oczy na ostre, sterylne białe światło, które sprawiło, że moja czaszka zaczęła pulsować w rytm gorączkowego pikania maszyn, których nie widziałam. Gdzie ja byłam?

Pokój wirował w mdłych, bezwładnych kręgach. Białe ściany, kolejne piszczące urządzenia i pajęczyna przezroczystych plastikowych rurek wijących się wokół moich ramion niczym inwazyjne pnącza. Próbowałem usiąść, ale moje ciało krzyknęło w proteście, chórem agonii mięśni, o których istnieniu nie wiedziałem.

Coś było nie tak. Coś było zupełnie nie tak.

Miałam wrażenie, jakby ktoś rozerwał mi klatkę piersiową łomem, a potem niechlujnie zszył z powrotem. Przez cienką, upokarzająco rozpiętą szpitalną koszulę czułam grube bandaże owinięte wokół tułowia.

„Panie Thompson, jest pan obudzony”. Przy moim łóżku pojawiła się kobieta w białym fartuchu, a jej sylwetka nabrała ostrości. Miała miłe, inteligentne oczy za okularami w drucianych oprawkach. „Jestem dr Carter, pański kardiolog. Jak się pan czuje?”

„Jakby mnie ciężarówka uderzyła” – wydusiłam z siebie ochrypłym, chrapliwym głosem. Gardło paliło, bolało i drapało. „Co… co mi się stało?”

Sprawdzała coś na monitorze obok mojego łóżka. Jej wyraz twarzy był spokojny i profesjonalny, gdy studiowała liczby i linie, które nic dla mnie nie znaczyły. „Przeszedł pan pilną operację serca dwa dni temu, panie Thompson. Potrójne bypassy. Podczas zabiegu pańskie serce zatrzymało się na 47 sekund”.

Czterdzieści siedem sekund.