Po pogrzebie mojego ojca wyrzucili moje rzeczy i zamknęli mnie na zewnątrz: „Ten dom należy do nas!”. Milczałem, aż notariusz oznajmił, że dom od dawna należy do mnie.

W pokoju zapadła niezręczna cisza.

„To niemożliwe!” powiedziała przerażona mama.

Powoli wstałem. „Nie ma mowy. Kupiłem ten dom ponad rok temu”.

Twarz Emmy zbladła. „CO ZROBIŁEŚ?”

Wyciągnąłem akt własności. „Tata potrzebował pieniędzy. Pomogłem mu. Wszystko było legalne, zarejestrowane, całkowicie poprawne”.

„Kłamiesz!” krzyknęła Emma.

Prawnik zbadał dokument. „Wygląda na ważny”.

Mama wyrwała mu ją z ręki, a jej głos drżał. „Oszustwo! Oszukałeś go!”

„Nikt nie został wrobiony” – odpowiedziałem chłodno. „Poprosił o pomoc. Pomogłem. Koniec historii”.

„Wiedziałeś!” warknęła Emma, ​​wskazując mnie palcem. „Wiedziałeś, że myśleliśmy, że to my odziedziczymy!”

„Założyłeś to” – odpowiedziałem chłodno. „A skoro już o założeniach mowa – masz dwa tygodnie na wyprowadzkę”.

„Dwa tygodnie?!”. wtrąciła mama. „To niemożliwe!”

„Powinieneś był o tym pomyśleć, zanim rzuciłeś moje rzeczy na trawnik” – powiedziałem i wyszedłem z pokoju.

Przez cały następny tydzień mój telefon dzwonił bez przerwy. Mama płakała, Emma groziła. Ignorowałam ich wszystkich.

Dwa tygodnie później pojechałem tam. Na podjeździe stała ciężarówka przeprowadzkowa. Wewnątrz wszystko było puste – meble, sprzęt AGD, nawet deski sedesowe zniknęły. Zostały tylko książki taty.

Emma patrzyła na mnie, a łzy spływały jej po twarzy.

„To twoja wina! Przez ciebie utknęliśmy w obskurnym mieszkaniu!”

„Nie” – odpowiedziałem spokojnie. „Tkwisz tam, bo zmarnowałeś spadek na luksusy zamiast działać odpowiedzialnie”.

Wyszli bez słowa.

Stałem w pustym domu i uśmiechałem się.

Kilka miesięcy później usłyszałem coś nowego: mama wróciła do pracy na pełen etat. Emma sprzedała samochód i podjęła pracę w sklepie. Tyler zniknął natychmiast, gdy zdał sobie sprawę, że nie jest już bogata.