Po powrocie z misji dowiedziałem się, że moi rodzice sprzedali moją ukochaną Corvette. Roześmiali się. Pokazałem im więc wycenę na 2,3 miliona dolarów i zadzwoniłem do mojego prawnika.

„Co… co robisz?” zapytał mój ojciec drżącym głosem.

„Dzwonię do mojego prawnika” – powiedziałem. „A potem dzwonię na policję. Mamo, nie tylko sprzedałaś mój samochód. Ukradłaś go. I dowiesz się, co tak naprawdę oznacza słowo „konsekwencje”.

Konsekwencje były natychmiastowe. Moja matka, Helen, próbowała zmienić taktykę. Panika w jej oczach szybko ustąpiła miejsca jej zwykłemu mechanizmowi obronnemu: oburzonej wściekłości.

„Jak śmiesz?” krzyknęła, podskakując tak gwałtownie, że rozlała szklankę lemoniady. „Jesteśmy twoją rodziną! Zamierzasz dzwonić na policję, żeby donieść na własną matkę? Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiliśmy?”

„To, co zrobiłeś” – powiedziałem, nie podnosząc głosu – „to była kradzież samochodu. Ukradłeś mienie warte ponad dwa miliony dolarów. Podrobiłeś mój podpis na rejestracji, prawda, tato?”

Twarz mojego ojca, już blada, nabrała cętkowanego, szarego odcienia. Nie mógł spojrzeć mi w oczy. To była cała odpowiedź, jakiej potrzebowałem.

„Zadzwonię do pana Hendersona” – powiedziałem, przeglądając kontakty. „Pamiętasz go. Zajął się moim testamentem przed wyjazdem na misję”.

„Chwileczkę” – powiedział mój ojciec, a jego głos w końcu zadrżał. „Nie uprzedzajmy faktów. To był błąd! My… my to naprawimy! Zadzwonimy do dealera! Odzyskamy go!”

„Naprawdę myślisz, że on tam jeszcze stoi?” – zapytałem. „Myślisz, że dealer, który zapłacił 40 000 dolarów za samochód za 2,3 miliona dolarów, po prostu zostawiłby go tam i nic nie zrobił? Wiedział, kim jesteś. Widział, że nadchodzisz. Ten samochód był już w drodze do dużego domu aukcyjnego, zanim jeszcze zaksięgowano twój czek”.

Tymczasem Marcus wyglądał, jakby miał zaraz zwymiotować. Wpatrywał się w ekran laptopa, potem we mnie, a potem w telefon pełen zdjęć z rejsu. „Dobre życie”, które wiódł, przemknęło mu przed oczami.

„To był… to był tylko samochód, siostro” – mruknął, a cała jego brawura zniknęła. „Nie wiedziałem… Przysięgam, nie wiedziałem”.

„W tym problem, Marcus” – powiedziałem, w końcu wybierając numer. „Nigdy nic nie wiadomo. Nigdy o nic nie prosisz. Po prostu to przyjmujesz. Robisz to całe życie. A oni” – powiedziałem, kiwając głową w stronę naszych rodziców – „zawsze ci na to pozwalali”.

Telefon odebrał po drugim dzwonku. „Panie Henderson. Tu kapitan [nazwisko]. Wróciłem do Stanów Zjednoczonych”.

„Kapitanie” – powiedział stanowczym, profesjonalnym głosem. „Cieszę się, że jesteś w domu. Domyślam się, że to nie jest tylko wizyta kurtuazyjna”.

„Nie, proszę pana. Stało się. Sprzedali L88.”

Z drugiej strony linii rozległo się westchnienie zdziwienia. „Rozumiem. A strony, które to sprzedały?”

Spojrzałem na moją rodzinę, stłoczoną na ganku niczym oskarżeni na ławie oskarżonych. „Są tutaj”.

„Przełącz mnie na głośnik” – rozkazał.

Tak. Suchy, autorytatywny głos mojego prawnika przebił się przez wilgotne popołudniowe powietrze.

„Frank i Helen” – zaczął bez wstępu – „popełniliście przestępstwo. Fałszerstwo i wykorzystanie sfałszowanych dokumentów, oszustwo elektroniczne i kradzież mienia o wartości ponad dwóch milionów dolarów. Jak już mówiliśmy, dwa miesiące temu pozwoliłem sobie powiadomić wszystkie główne domy aukcyjne w Ameryce Północnej i Europie o pojeździe, do czasu powrotu mojego klienta”.

Moja matka zakryła usta dłonią.

„Dealer, który „kupił” samochód pani córki” – kontynuował Henderson z wyraźną pogardą w głosie – „nazywa się Rick Jenovich. Próbował zarejestrować go dziś rano na aukcję w Scottsdale. Nie udało mu się… bezskutecznie. Rejestracja została zablokowana. Dom aukcyjny natychmiast zgłosił kradzież i skontaktował się z moim biurem. W tej chwili pan Jenovich prawdopodobnie wyjaśnia policji stanowej, jak wszedł w posiadanie skradzionego pojazdu wartego miliony dolarów”.

Mój ojciec potknął się do tyłu i upadł ciężko na krzesło ogrodowe.