Po pozostawieniu swojego starego ojca samego na wsi na trzy lata, trzej synowie udali się do miasta, aby otworzyć sklepy i już nigdy nie wrócili.

„Przybyłeś za późno”. Dwa tygodnie temu Don Mateo przekazał całą swoją ziemię sierocie z wioski o imieniu Emilio. Zanim złożył podpisy, jasno wyjaśnił swoje uzasadnienie:

„Jestem stary i mieszkam sam. Nawet nie wiem, gdzie teraz jest moja trójka dzieci. Ale ten chłopak… przynosi mi jedzenie każdego dnia, sprząta mi dom, masuje plecy i kupuje leki. Jeśli ktoś się mną zaopiekuje, to właśnie jemu zostawię to, co muszę”.

Trzej bracia zamarli. Nieruchomo wymienili spojrzenia pełne zdziwienia i wstydu.

Żona Javiera, nie mogąc się powstrzymać, krzyknęła:

„To nadużycie! On już jest stary! Jak to możliwe, że pozwalają mu w ten sposób przepisać ziemię, bez konsultacji z nami?”

Don Ramiro, spokojny i pogodny, wzruszył ramionami:

„Był prawnik. Byli obecni urzędnicy państwowi. Nowe akty własności zostały wydane w zeszłym tygodniu”. Jeśli chcesz się z tym kwestionować, zrób to w sądzie rejonowym w Tuxtla Gutiérrez.

Tylko Luis, najmłodszy i najcichszy z całej trójki, odwrócił się, a jego oczy zaszły łzami.

Przypomniał sobie, jak wiele razy ojciec dzwonił, pytając czule:

„Przyjedziesz do domu na święta?”

I jak zawsze odpowiadał:

„Tato, jestem zajęty ważnym projektem. Wynagrodzę ci to w przyszłym roku”.

Ale teraz… nie będzie przyszłego roku.

Starzejący się rodzice nie potrzebują twoich pieniędzy. Potrzebują twojego czasu.

A czasami, zanim to zrozumiesz… jest już za późno.