Po śmierci mojego męża moje dzieci naśmiewały się ze mnie w kancelarii adwokackiej, bo wyszły z dwunastoma milionami dolarów i dwoma nowymi samochodami, podczas gdy ja zostałam z jedną kopertą, w której znajdował się stary, zużyty klucz i ręcznie napisana strona od Henry’ego; ale kiedy poszłam za adresem do banku i otworzyłam tajny sejf depozytowy, całe moje życie wywróciło się do góry nogami.

Po śmierci męża moje dzieci się ze mnie śmiały. Dostały dwanaście milionów dolarów, a ja dostałam tylko list, ale był w nim klucz do sekretnego sejfu. Kiedy go otworzyłam, nie mogłam uwierzyć własnym oczom.

W kościele unosił się delikatny zapach lilii i kurzu. Promienie słońca wpadały przez witraże w mieniących się, spękanych kolorach, ale nic z nich nie mogło mnie ogrzać. Trumna mojego męża stała z przodu, wypolerowana do połysku, otoczona kwiatami, które wyglądały zbyt żywo, zbyt pięknie jak na taki dzień.

Siedziałam w pierwszej ławce, ręce mi drżały na kolanach, a szepty moich dzieci unosiły się za mną niczym odłamki szkła.

„Wreszcie koniec” – mruknęła moja córka. „Teraz możemy wrócić do normalnego życia”.

Wzdrygnąłem się. Nie ściszyła głosu.

Mój syn zaśmiał się w odpowiedzi.

Nie odwróciłam się. Nie mogłam. Byli moimi dziećmi, moim ciałem, moją krwią. A jednak w tamtej chwili czuliśmy się jak obcy. Zacisnęłam oczy i w mroku za powiekami zobaczyłam twarz mojego męża taką, jaką był w naszych ostatnich dniach – zmęczoną, ale wciąż z tym ironicznym uśmiechem, gdy ściskał moją dłoń.

„Zaufaj mi” – wyszeptał. „Wszystko będzie dobrze”.

Ale nic nie wydawało się w porządku.

Nabożeństwo dobiegło końca. Goście wyszli, składając krótkie kondolencje, które przesunęły się obok mnie niczym dym. Stałem sztywno i poszedłem za prawnikiem, panem Caldwellem, do małego, sąsiedniego pokoju, gdzie miał zostać odczytany testament. Mój syn i córka już tam byli, siedząc na krzesłach niczym sępy, z oczami błyszczącymi nie smutkiem, lecz oczekiwaniem.

Caldwell odchrząknął i rozłożył papiery. Jego głos był suchy, formalny, ale każde słowo zdawało się rozcinać mnie na kawałki.

„Moim ukochanym dzieciom” – przeczytał – „pozostawiam do równego podziału sumę dwunastu milionów dolarów, a także dwa nowe pojazdy zakupione w tym roku”.

Moja córka aż westchnęła z zachwytu.

Mój syn wybuchnął triumfalnym śmiechem.

Ścisnęło mnie w żołądku.

Caldwell zamilkł, poprawił okulary, po czym kontynuował.

„Mojej żonie, mojej najdroższej towarzyszce od czterdziestu dwóch lat, zostawiam ten list.”

Włożył mi do ręki zapieczętowaną kopertę.