Po śmierci mojego męża moje dzieci odziedziczyły jego imperium warte 30 milionów dolarów: firmy, nieruchomości, mieszkania i samochody.

Rankiem, kiedy otwarto testament, amerykańska flaga powiewająca przed kancelarią prawną w centrum miasta pozostała nieruchoma w letnim upale, a pieczęć stanowej izby adwokackiej lśniła na szklanych drzwiach, jakby chciała osądzić, kto zasługuje na sprawiedliwość… a kto nie.

Mam na imię Eleanor. Mam 69 lat. W dniu odczytania testamentu mojego męża moi synowie podzielili się 30 milionami dolarów niczym w pokerze. Steven odziedziczył firmy budowlane. Daniel odziedziczył sieć restauracji, rezydencje, luksusowe apartamenty, samochody sportowe… absolutnie wszystko. A po 45 latach oddanego małżeństwa, po poświęceniu całego życia tej rodzinie, dostałam zakurzoną kopertę, która wyglądała jak śmieć.

Moja pasierbica Jessica zadrwiła ze mnie i powiedziała: „Przynajmniej możesz tam trzymać swoje przepisy, teściowa”. Steven nawet na mnie nie spojrzał. Daniel westchnął, jakby moja obecność była ciężarem. Upokorzona i zdruzgotana wyszłam z biura, czując, że moje życie jest nic nie warte. Ale nie wiedzieli, że tej nocy, gdy otworzę tę przeklętą kopertę w zaciszu własnego domu, znajdę coś, co zmieni wszystko na zawsze.

Arthur zmarł tydzień wcześniej. Rak trzustki zabrał go w sześć okrutnych i bolesnych miesięcy. Przez czterdzieści pięć lat był moim partnerem, moją opoką, człowiekiem, który zbudował imperium z niczego, pracując dniem i nocą. Zawsze byłem przy nim. Kiedy siedział do świtu, robiąc obliczenia, przynosiłem mu kawę i czekałem na niego z niecierpliwością. Kiedy musiał wyjechać służbowo na kilka tygodni, sam prowadziłem dom i bez narzekania wychowywałem naszych dwóch synów. Kiedy banki odmówiły mu pożyczki na rozwinięcie biznesu, sprzedałem biżuterię, którą dała mi matka, aby pomóc mu zebrać niezbędne fundusze.

Nigdy nie zabiegałam o uznanie. Nigdy nie przypisywałam sobie zasług za nic. Po prostu kochałam męża i ufałam, że zapewni mi byt, kiedy nadejdzie czas. Jak bardzo się myliłam!