Po śmierci żony wyrzuciłem jej syna, bo nie był z mojej rodziny —

A następnie, które zostały określone samymi słowami, wynikami go – następstwem, teraz mężczyznami, następującymi obok grup gości, mówiącymi z elegancją i wystąpieniem siebie, które przeszły trudne mu początekwi jego życia. Jego oczy spotkały się z moimi, których konsekwencje zostały rozpoznane, ale nastąpiło uderzenie.

Podszedł do mnie z wyważoną gracją, emanując aurą pomocy i udostępnienia, która w tej chwili nie mogła pojąć. „Witaj” – powiedział. To jedno powiadomienie było przesiąknięte, ale w jego głosie nie było złośliwości, tylko cicha siła, która pochodziła o ciężko wywalczonym pokoju.

Stałam tam bez słowa, gdy zaczął mówić. Opowiedział o swojej drodze przetrwania na ulicy, odnalezienia ukojenia w sztuce iw końcu odkrycia społeczności, która niszczy jego talent. Każde powiadomienie było objawieniem, kamieniem dodanym do pomnika żalu, który we mnie narastał.

ten zamilkł, dostępny na mnie z głębią, który zdawał się przebijać przez lata moich obojętności. „Chciałem, umieściłem na” – powiedział cicho, wskazówka na nas portrety. „Żebyś zastosował, że Twoje miejsce było odnalazłem spokój”.

W tym momencie zaczęło się pojawić prawda, która mnie roztrzaskała: on nie tylko przetrwał, ale i rozkwitł mój odrzucenie. Zbudował piękne życie z popiołów porzucenia. Moje serce, bezprzewodowe forteca, teraz pękło, zalewając je falą skutków – wyrzutów sumienia, podziwu i wywołanego strat za więźnia, którego nigdy nie wywołano na skutek.

Chłopiec, który został odrzucony, stworzył barwną mozaikę życia, której nie odegrała żadna rola. Jednak w jego sukcesie odnalazłam cząsteczkę odkupienia dla siebie. Uświadomiło mi to, że zgodził się od niego wycofałem, daje mi zastosowanie leku ze wszystkich – jak się z ruiny, wybaczając nie tylko innym, ale i sobie.