Po trzech latach zimnego, niespełnionego małżeństwa postanowiła zainstalować kamerę w pokoju teściowej. To, co tam odkryła, zburzyło jej świat…

Film zaczął się niewinnie – Marta czytała w łóżku, popijając herbatę. Potem wszedł Daniel. Zamknął drzwi, przekręcił klucz i usiadł obok niej.

To, co nastąpiło, sprawiło, że Emily ścisnęło się serce. Martha wyciągnęła rękę i pogłaskała policzek Daniela nie matczynym dotykiem, ale czymś niepokojąco czułym. Daniel się nie odsunął.

Emily zaparło dech w piersiach. Jej drżąca dłoń zamarła na touchpadzie. Każde pytanie bez odpowiedzi, każda noc dezorientacji, nagle nabrały sensu w najgorszy możliwy sposób.

Następnego dnia próbowała przekonać samą siebie, że źle zrozumiała sytuację. Że kąt kamery był mylący. Że smutek lub samotność wpędziły ją w paranoję. Ale kiedy przyjrzała się ponownie następnej nocy, zaprzeczanie nie było już możliwe.

Daniel wrócił do pokoju Marthy po północy. Otworzyła ramiona, witając go. Sposób, w jaki poruszały się ich ciała, rozwiał wszelkie złudzenia. Emily zatrzasnęła laptopa i zwymiotowała.

Mijały godziny. Siedziała na kuchennej podłodze, drżąc, otępiała. Wściekłość powoli zastępowała ból serca. Zasługiwała na prawdę.

Tego wieczoru, gdy Daniel wrócił do domu, skonfrontowała się z nim.

„Danielu” – powiedziała cicho – „musimy porozmawiać. O twojej matce”.

Jego wyraz twarzy prawie się nie zmienił. „A co z nią?”

„Widziałam cię” – wyszeptała Emily. „Na kamerze”.

Na chwilę jego twarz zbladła. Potem w jego oczach pojawił się gniew. „Szpiegowałaś mnie?” warknął. „Wchodziłaś do jej pokoju?”

„Kłamałeś mnie przez trzy lata” – płakała.

„Nie rozumiesz” – powiedział łamiącym się głosem. „Ona jest chora. Potrzebuje mnie”.

„Jak cię potrzebuje?” – zapytała Emily. „Jak żonę?”

Nic nie powiedział. Po prostu złapał klucze i wyszedł, trzaskając drzwiami tak mocno, że ściany zadrżały.