Po tym, jak nowy samochód mojej siostry został „zaprezentowany” wśród balonów i tortu, mój tata powiedział tylko: „Zrobimy dla ciebie coś małego innym razem”. Ale ja nie miałam zamiaru po prostu siedzieć bezczynnie i czekać na „coś małego” od nich.

Kiedy zdjęli plandekę z jej samochodu, włączyła się muzyka – coś głośnego i dudniącego, ewidentnie stworzonego na TikToka – i wszyscy zaczęli klaskać, jakby to była cholerna gala Oscarów. Bas zadrżał w tanich plastikowych kubkach na składanym stoliku. Znajomi Kylie piszczeli, zanim jeszcze zobaczyli samochód, telefony już w górze, filtry już nałożone, bo nie daj Boże, żeby wydarzyła się jakaś chwila, która nie zostałaby zamieniona w treść.

Moja siostra Kylie stała tam, dysząc, jakby właśnie zobaczyła Jezusa wyłaniającego się spod maski, a nie nowego białego Range Rovera. Zakryła usta obiema dłońmi, a jej oczy błyszczały, wykonując ten mały podskok w miejscu, który doprowadziła do perfekcji od gimnazjum, kiedy chciała, żeby wszyscy widzieli, jaka jest szczęśliwa. Tata, promienny od ucha do ucha, wręczył jej kluczyki z teatralnym ukłonem, który nadałby oświadczynom skromny wygląd.

Do bocznych lusterek przywiązano różowe i srebrne balony, na przedniej szybie wisiała błyszcząca kokarda, a nawet ciasto z lokalnej piekarni z jej imieniem wypisanym złotym lukrem, jakby koronowano ją na członka rodziny królewskiej. Ktoś ułożył babeczki w kształcie cyfry „27” na osobnej tacy. Baner z napisem „Gratulacje Kylie!”, napisanym kursywą, wisiał krzywo między bramą garażową a lampą na ganku.

Piszczała, skakała i wszystkich przytulała, podczas gdy ktoś – chyba znajomy mamy z kościoła – filmował to wszystko pierścieniowym światłem, jakby to była impreza na czerwonym dywanie, a nie nasz popękany betonowy podjazd na przedmieściach Ohio. Sąsiedzi zerkali przez płoty. Para wyprowadzająca psa zwolniła, żeby popatrzeć. To była produkcja. Spektakl. Mocne uderzenie.

Stałam z boku z papierowym talerzykiem i plastikowym widelcem, zagryzając suche ciasto waniliowe i patrząc, jak mój ojciec całuje ją w czoło i mówi, że zasługuje na cały świat. Lukier przyklejał mi się do podniebienia, za słodki, za bardzo, ale żułam dalej, bo dawało mi to coś do roboty poza gapieniem się.

Potem odwrócił się do mnie, jak zawsze swobodny, i powiedział: „Nie martw się, Han. Później zrobimy dla ciebie coś małego”.

Poczułem, jak to zdanie ląduje, jak mokra szmata przyciśnięta do mojej piersi. Mały. Później. Te dwa słowa, na których mnie praktycznie wychowali.

Uśmiechnęłam się. Skinęłam głową. Powiedziałam „dziękuję”, jak przystało na grzeczną córkę. Zaśmiałam się nawet, gdy Kylie zażartowała, że ​​może w tym roku dostanę kartę na benzynę, jeśli dobrze rozegram karty. Wszyscy śmiali się razem z nią, jakby to była najzabawniejsza rzecz na świecie – że nagrodą za trzydzieści dwa lata oddychania będzie pięćdziesiąt dolców na benzynę bezołowiową.