Po wypadku Emma straciła możliwość poruszania nogami, ale najbardziej zranił ją nie ból, lecz widok teściowej uderzającej ją i wyrywającej jej dziecko…

Zgrzyt zderzającego się metalu był ostatnim dźwiękiem, jaki usłyszała Emma, ​​zanim pochłonęła ją ciemność.

Kiedy w końcu odzyskała przytomność, powitał ją ostry zapach antyseptyku i cichy szum szpitalnych maszyn. Ból pulsował w dolnej części ciała, ale gdy spróbowała poruszyć nogami – nic. Ogarnęła ją zimna fala paniki.

„Doktorze Reynoldsie” – mruknęła ochryple – „nie mogę ruszać nogami”.

Lekarz zawahał się, jego wyraz twarzy był ponury. „Emma… wypadek spowodował poważny uraz kręgosłupa. Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy, ale…”

Jego głos się załamał i w pokoju zapadła cisza.

Emma wpatrywała się w sufit, zmuszając się do liczenia kafelków – wszystko, byle tylko nie krzyczeć.