Po wypadku Emma straciła możliwość poruszania nogami, ale najbardziej zranił ją nie ból, lecz widok teściowej uderzającej ją i wyrywającej jej dziecko…

Werdykt nie zapadł natychmiast. Sędzia zlecił przeprowadzenie oceny domu, dając Emmie pierwszą iskierkę nadziei od miesięcy.

Spędzała całe dnie na przygotowywaniu i malowaniu pokoju dziecięcego Lily, układaniu zabawek, składaniu ubranek dziecięcych, których nie mogła się pozbyć.

Kiedy odwiedziła ją pracownica socjalna, pani Perez, Emma mówiła z cichym przekonaniem. „Może i nie chodzę”, powiedziała, „ale kocham moją córkę ponad wszystko. Mogę ją karmić, trzymać na rękach, pocieszać. Potrzebuję tylko szansy”.

Kilka tygodni później nadszedł termin rozprawy. Emma miała na sobie tę samą niebieską sukienkę, którą miała na sobie w dniu wyjścia ze szpitala. Jej ręce drżały, gdy wtaczała się na salę rozpraw. Aaron już tam był, wyglądając jak człowiek prześladowany przez własne milczenie.

Helen zaczęła: „Chciałam tylko tego, co najlepsze dla Lily”

Aaron nagle wstał. „Nie, mamo. To nieprawda”.

Atmosfera się poruszyła. „Zabrałeś ją, bo zawsze nienawidziłeś Emmy. Wmówiłeś mi, że nie da rady – ale widziałem, jak walczy każdego dnia”.

Twarz Heleny pobladła.

Łzy Emmy spływały swobodnie, gdy Aaron odwrócił się do niej. „Przepraszam” – powiedział cicho. „Nie zasłużyłaś na nic takiego”.

Kiedy sędzia w końcu przemówił, jego głos brzmiał pewnie: „Opieka nad małoletnią córką, Lily Jenkins, zostaje niniejszym zwrócona jej matce, Emmie Jenkins”.

Słowa wydawały się nierealne.

Dwie godziny później, kiedy Lily znów znalazła się w jej ramionach, Emma mocno przytuliła córkę i rozpłakała się. Po raz pierwszy od wypadku świat znów wydawał się kompletny.

Mijały miesiące. Emma kontynuowała terapię i zaczęła pisać bloga dla niepełnosprawnych matek, dzieląc się swoją historią bólu, odporności i nadziei.