Pochowałam moje 9-letnie dziecko zupełnie sama, podczas gdy moi rodzice imprezowali z moją siostrą po drugiej stronie miasta. Następnego dnia mama zadzwoniła z żądaniem: „Potrzebujemy tych pieniędzy z funduszu powierniczego na ślub. Przestań być egoistą!”. Powiedziałam cicho: „Rozumiem”. Ale kiedy dowiedzieli się, CO JUŻ ZROBIŁAM,

„Potrzebujemy tych pieniędzy na ślub. Przestań być egoistą”.

Głos mamy przeciął telefon niczym ostrze – ostry i wymagający. Siedziałam w moim pustym domu w Phoenix w Arizonie, wciąż ubrana w tę samą czarną sukienkę co wczoraj, wciąż czując na dłoniach ciężar ziemi po tym, jak sama zasypałam grób syna.

„Rozumiem” – powiedziałem cicho.

Mam na imię Allison i mam 35 lat. Dwa dni temu pochowałam mojego dziewięcioletniego syna zupełnie sama, podczas gdy moi rodzice i siostra świętowali jej zaręczyny po drugiej stronie miasta. Wiedzieli o pogrzebie. Zamiast tego wybrali przyjęcie.

Cisza po drugiej stronie słuchawki przeciągnęła się na tyle długo, że zastanawiałem się, czy mama się rozłączyła. Potem odchrząknęła.

„Dobrze. Patricia potrzebuje dwunastu tysięcy na kaucję za catering, a uznaliśmy, że fundusz powierniczy Tylera wystarczy. Jesteś wykonawcą testamentu, więc po prostu wypisz czek.”

Tyler — mój piękny, błyskotliwy chłopiec, który uwielbiał dinozaury i potrafił wyrecytować każdą informację o welociraptorach — który przez trzy lata walczył z białaczką, wykazując się większą odwagą, niż większość dorosłych wykazuje przez całe życie, który umarł, trzymając mnie za rękę i pytając, czy babcia i dziadek przyjadą z wizytą.

„Prawnik będzie potrzebował kilku dni, żeby wszystko przetworzyć” – powiedziałem spokojnym głosem, mimo burzy, która we mnie narastała. „Kilka dni”.

„Allison, miejsce wymaga płatności do piątku, inaczej Patricia straci miejsce. Czy nie możesz po prostu przelać pieniędzy z konta i otrzymać zwrotu później?”

Zamknęłam oczy, przypominając sobie, jak błagałam ich, żeby przełożyli zaręczyny Patricii – choć o jeden dzień – żeby być przy pochówku wnuka. Mama cmoknęła językiem i powiedziała: „Kochanie, Tyler nie chciałby, żebyśmy byli smutni. Chciałby, żebyśmy świętowali rodzinne szczęście”.

Szczęście rodzinne. Podczas gdy gołymi rękami nasypywałem ziemię na trumnę mojego dziecka, bo pracownicy zakładu pogrzebowego już wyszli.

„Zajmę się tym” – powiedziałem jej.