* Podczas badania kontrolnego mojej trzymiesięcznej córki lekarz zapytał: „Kto opiekuje się dzieckiem w domu?”…

Ta sama kochanka, Swieta, również rzuciła go natychmiast po aresztowaniu. Jak później opowiadali wspólni znajomi, mówiła wszystkim: „Nigdy nie wyobrażałam sobie, że jest takim człowiekiem”. Minęło sześć miesięcy.

Walentyna Andriejewna, Ola i ja mieszkaliśmy teraz razem w jej dużym, przytulnym mieszkaniu. Sprzedałam mieszkanie Leszy i swoje, spłaciłam kredyt hipoteczny i zaczęłam nowe życie. Ola wyrosła na zdrową i szczęśliwą dziewczynkę.

Jej wcześniejsze reakcje lękowe stopniowo zanikały. Z pomocą życzliwych lekarzy i psychologów dziecięcych powoli, ale skutecznie pokonała traumę. Pewnego popołudnia spacerowaliśmy we trójkę po parku niedaleko domu.

Ola, siedząc w wózku, radośnie machała rączkami i gruchała, obserwując przepływające chmury. Zatrzymałem się i skłoniłem nisko Walentynie Andriejewnie. „Bardzo dziękuję! Gdyby nie ty, Ola mogłaby ponieść nieodwracalną krzywdę”.

Uśmiechnęła się delikatnie. Luba, prawdziwa rodzina. Nie chodzi o krew w żyłach.

Chodzi o gotowość oddania życia za tych, których się kocha. Na tym polega rodzina. Usiedliśmy na ławce i w tym momencie Ola, patrząc na nas, wypowiedziała pierwsze jasne słowa.

„Mamo! Babciu!” Walentyna Andriejewna i ja wymieniłyśmy spojrzenia i wybuchnęłyśmy śmiechem. W uśmiechu Oli nie było już śladu strachu. Był czysty i promienny, jak jesienne słońce.

„Teraz znalazłam swoją prawdziwą rodzinę” – pomyślałam. Wieczorne słońce delikatnie oświetlało park i to był początek nowej historii. Historii trzech kobiet, które stały się rodziną. Więzi zawiązane miłością i odwagą okazały się o wiele silniejsze niż więzy krwi.

Ta historia nauczyła mnie, że idealny wizerunek, który tak często widzimy w mediach społecznościowych i w oknach innych ludzi, to tylko fasada. Za nią mogą czaić się potwory. Mój potwór założył drogi garnitur, dał mi kwiaty i obiecał, że będzie przy mnie na zawsze.

Pozwoliłam mu się oślepić, a moje dziecko o mało nie zapłaciło za to straszliwej ceny. Teraz wiem, że trzeba ufać nie słowom, a sygnałom, które wysyła nam życie: niewytłumaczalnemu strachowi w oczach dziecka, dziwnemu chłodowi w głosie ukochanej osoby, drobnym kłamstewkom, które wydają się nic nieznaczące.

Z takich małych rzeczy rodzi się prawda.