Podczas kolacji rocznicowej zamieniłam się szklankami i odkryłam szokujący sekret

Po mojej prawej stronie siedziała Sophie – szwagierka Marcusa, żona jego starszego brata, Thomasa. Sophie i ja zawsze byłyśmy uprzejme, ale nie byłyśmy sobie bliskie. Zaśmiała się z czegoś, co powiedział jeden z gości, stojąc niebezpiecznie blisko mojego kieliszka z winem.

W końcu nadeszła moja chwila. Ktoś po drugiej stronie stołu opowiedział dowcip i cała grupa wybuchnęła śmiechem. Moja ręka poruszyła się – spokojnie, rozważnie. Jednym, precyzyjnym ruchem zamieniłem nasze szklanki.

Nikt tego nie zauważył. Ale moje serce biło jak bęben wojenny.

Dziesięć minut później Marcus zawołał o kolejny toast. Wszyscy unieśliśmy kieliszki, a kryształ delikatnie brzęknął w blasku świec. Sophie wzięła głęboki łyk tego, co kiedyś było przeznaczone dla mnie.

Po kilku minutach położyła dłoń na brzuchu. „Ja… ja nie czuję…” – urwała, a jej twarz pobladła. Bez słowa wstała gwałtownie i wybiegła z pokoju.

Rozmowa przy stole ucichła. Thomas poderwał się, żeby pójść za nią. Kilku przyjaciół wymieniło zaniepokojone spojrzenia.

Twarz Marcusa pobladła, jego wzrok błądził między drzwiami, w których zniknęła Sophie, a — na krótko — mną.

To nie było spojrzenie mężczyzny martwiącego się o swoją szwagierkę. To było spojrzenie kogoś, czyj plan właśnie poszedł bardzo, bardzo źle.

Marcus zniknął kilka minut później, wymykając się, gdy goście byli zajęci deserem. Dałem mu przewagę i po cichu poszedłem za nim.